Aloha Joe I Pakalolo

Aloha Joe I Pakalolo

I Pakalolo

Het was net na middernacht dat Joe was geland. Zijn twee weken vakantie had hij doorgebracht in China en daar had Joe succesvol meerdere businessdeals gesloten. Na die weken smog en heel veel Chinezen ademde hij de frisse wind van zijn eiland in en wenkte naar een taxi. Eenmaal in zijn appartement hoorde hij in de verte een olifant en hij wist dat hij weer wakker zou worden in vertrouwde omgeving. Met zijn kleren nog aan viel hij in slaap
Joe had een groot deel van zijn leven op het vaste land gewoond. Geboren in St Louis, Missouri had hij duizend en één jobs gehad in de entertainmentindustry. Via New York kwam hij op de universiteit van LA terecht. Na zijn afstuderen schreef hij zich uit zucht naar avontuur in bij de Marine. Tijdens zijn stationering in Pearl Harbor leerde hij zijn vrouw kennen. Binnen een week waren ze getrouwd en hadden na zijn diensttijd een bescheiden appartement in de buurt van de ZOO gehuurd. Helaas was zijn vrouw hem te vroeg komen te ontvallen, maar Joe was op Oahu gebleven. Hoewel hij voor zijn stationering nog nooit op Oahu was geweest, was het destijds net alsof hij thuiskwam en dat gevoel is nooit overgegaan. Hij ging werken voor de radio en wist in de loop der tijd een heel radionetwerk op te bouwen. Hij besefte dat zijn tweede grote liefde bij de radio lag. Naast radio hield Joe zich bezig met het schrijven van boeken. En nu op gevorderde leeftijd was hij per toeval in de deurbellen gerold door Mrs. Dong.
Mrs. Dong runde de ABC-store beneden, waar hij zijn boodschappen deed. Op een ochtend stond hij in de lift naar beneden en hoorde een vreselijk gegil, toen hij op de begane grond uitstapte. Hij vond Mrs. Dong bebloed in haar store, die net was overvallen bij openen van het rolluik. Gelukkig was het niets ernstigs, doch Mrs. Dong was erg upset geweest. Hij had haar eerste hulp verleend en ook min of meer begeleid om weer wat rust te vinden. Ze had meerdere malen tegen hem gezegd; dat ze zo genoot van zijn radioprogramma dat haar echt hielp. Mrs. Dong was zo blij geweest, toen hij gratis voor haar een WiFi deurbel had geïnstalleerd en haar de werking van de camera uitlegde, dat ze zowaar haar eerste lach weer lachte na de overval. De bel gaf Mrs. Dong een herwonnen gevoel van veiligheid om niet blind het rolluik in alle vroegte open te doen. Haar blijdschap was dermate aandoenlijk, dat van dat ene moment de andere bellen kwamen.


Het was begonnen met Mrs. Dong, waarna weldra meer middenstand volgde. Eerst kon hij het nog behappen. Doch snel voelde hij zich genoopt, om een steeds grotere voorraad van WiFi-doorbells aan te schaffen. Voordat hij het in de gaten had; had hij, naast zijn radioprogramma en boeken, een klein bedrijfje in deurbellen. Het was nooit zijn intentie geweest, maar het liep als vanzelf. Bovendien gaf het hem een blij gevoel, iedere keer weer, als hij “Aloha Joe” hoorde roepen tijdens zijn standaard ochtendwandeling door blije winkeliers.
Joe’s reputatie groeide en niet in het minst, omdat hij zo weinig voor die bellen rekende. Het enige dat Joe wilde; was dat hij zich geen zorgen om de balans hoefde te maken. Het ging Joe niet om de winst. Quitte spelen gaf hem de meeste voldoening. Zijn radioprogramma gaf hem toch voldoende om van te leven. En zijn spaarcentjes voor later stopte hij in het uitgeven van zijn boeken. Anders dan zijn boeken waren de deurbellen er sneller doorheen gegaan dan verwacht. Nu zat Joe al vele jaren op Oahu en iedere ochtend was hij nog steeds dankbaar; dat hij op zijn lanai wakker kon worden met een dark roast van de ABC.

Zo ook deze ochtend. De trip was vermoeiend geweest. Maar ondanks de jetlag werd hij rond half zes in de ochtend wakker. Hij stapte uit bed, schoof de gordijnen open en liet de adembenemende oceanview even op zich inwerken. Boven Diamondhead zag het strakke blauw en het beloofde een mooie dag te worden. Op het blad van het open keukentje klikte hij de waterkoker aan en opende de deur om de ochtendkrant te pakken. De voorpagina liet niets zien, dat zijn aandacht meteen trok. Hij schoof de glazen pui van zijn lanai open en legde de krant op het kleine tafeltje. Daarna schonk hij zichzelf een dark roast in en nam de krant door. Het liep tegen zes uur, toen hij in de lift naar beneden stond.
“Aloha Joe.”
“Aloha Mrs. Dong”, en Joe liep naar buiten en sloeg af om naar het strand te lopen. Op het strand liepen tegen die tijd gewoonlijk geen toeristen en nadat hij honderd meter linksaf was geslagen, waren het even alleen hij en de golfslag als trouwe metgezel. Aan het einde bleef hij even stilstaan op de plek waar hij het as van zijn vrouw had verstrooid. Daarna ging hij eilandinwaarts lopen. Langs de ZOO en via de lagere school binnendoor zou hij dan weer teruglopen. Het was een routineuze ochtendwandeling en niets vermoedend liep hij onder de eeuwig mooie bomen van het park richting de ZOO.
De parking was vrijwel verlaten, maar het rook er onmiskenbaar naar pakalolo (marihuana). Slechts enkele wagens stonden er even verderop. Het was toen hij de straat over begon te steken, dat hij de knallen hoorde. Rechts van hem, zag hij nog net hoe iemand voorover viel op het wegdek. De schutter sprong snel op zijn motor en scheurde met gierende banden weg. Joe haastte zich naar het slachtoffer, doch van een afstandje al zag hij dat niks meer kon baten. Hij belde naar five-0 en beschreef waar hij net getuige van was geweest.
“Het slachtoffer is dood ja, een gat ter grootte van een sinaasappel in het achterhoofd. Ik hoef hem niet om te draaien om zeker te weten dat hij overleden is.”
Het vergde een groot deel van de ochtend om zijn getuigenis vast te leggen en tegen elf uur was hij vrij om te gaan.

“Joe belde het in.”
“Heeft hij wat gezien?”, vroeg Akoni, inspecteur moordzaken.
“Weinig”, antwoordde Keilani zijn Chief. En hij beschreef wat Joe had laten optekenen.
“Dat is niet veel.”
“Alles wat we hebben is zijn getuigenis en dat het slachtoffer dakloos was. Wat denk je?”
Akoni liep naar de deur en zei: “afrekening om drugs? En dat ik het ballistische rapport moet afwachten. Tot dan administratie?”
“Okay. Laat me weten zodra het binnen is.”
“Doe ik”, en Akoni sloot de deur en las onderweg naar zijn bureau nogmaals het summiere oogverslag van Joe door. Er was genoeg misdaad op het eiland om hiervan niet op te kijken. Wel was het uitzonderlijk dat het juist daar plaats had gevonden. In Waikiki zelf vonden namelijk zelden moorden plaats en zeker niet daar helemaal aan het einde van het strand. Deze moord was daardoor niet alleen uitzonderlijk doch ook economisch van groot belang. Het was zaak dit zo snel mogelijk af te ronden en hij had het lab op het hart gedrukt deze zaak prioriteit te geven. Akoni schoof de getuigenis in een map en markte deze met ‘parkingmurder ZOO: shot by lolo for pakalolo?’
Nadat hij de getuigenis erin had gesloten, schoof hij deze in de bovenste la.

Mrs. Dong had hem voor een praatje vastgehouden en wilde alles weten van die vele sirenes die voorbij waren gevlogen. Met vers brood stapte Joe weer de lift in. Het was al te laat voor zijn ochtenduitzending en het network had een band opgezet om zijn afwezigheid op te vangen. Vanavond laat moest hij pas weer bij het radiostation zijn, dus hij besloot de rest van de dag te nemen om zijn jetlag weg te slapen. Morgen zou hij dan na de ochtenduitzending gaan controleren; hoe de voorraad er in zijn gehuurde opslagunit bijstond. Daarna kon hij pas besluiten of een tweede unit nodig was; om de afgesproken bulk aan WiFi-deurbellen op te kunnen slaan.
Binnen zette hij zijn kleine transistorradio aan en hij merkte weer dat hij maar geen genoeg van de radio kon krijgen. Op zijn lanai smeerde hij twee boterhammen en ging na de lunch liggen op het enige ligbed in de hoek. Hij hoorde in de verte de oceaan rollen, airco’s die periodiek aansloegen en af en toe een aap die hard leek te lachen. Het laatste was nog de frisheid die hij inademde toen hij in een diepe middagslaap viel.


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.