Wilde Formatie VII: het genadeschot

Wilde Formatie VII: het genadeschot

“Ik ben de Commandant der Strijdkrachten! Ikke ikke ik!”, gilde Marcos redelijk hysterisch door het torenkamertje.
Hij was behoorlijk geschrokken van de niet zo geruisloze afloop van de puinhoop op Defensie.
“Dit ken ik ‘r ech nie bijhebben hoor Sjanien! Dis meeks mie loek so bed, so vreselijk bed!”
“Ik vind het ook vreselijk Mark. Eerst dat gedoe met die Heibeltje en nu dit weer. Maar ik los het op. Tenminste als ik mag blijven zitten.”
“Los het op! In Godsnaam!”
“Ben al onderweg”, en Sjanien maakte dat ze de deur uithuppelde.
Natuurlijk nam hij het Sjanien niet kwalijk. Sjanien heeft tot nu toe echt alles gedaan wat ie wilde. Maar hij was zo verschrikkelijk kwaad geworden van al die lastige vragen van al die journalisten. Alsof hij zich niet met veel belangrijkere zaken aan het bemoeien was? Hij wierp een blik op het telraampje van Alexander, dat op het bureau stond en riep: “kom maar weer binnen!”
Alexandertje, GeeJee, en Boema hadden netjes al die tijd op de gang staan wachten. Ze hadden er alle begrip voor, als er iets dringends de lopende formatie verstoorde. Maar nu namen ze weer plaats op hun stoeltjes en zei GeeJee: “dus, waar waren we?”

Sjanien zat al aan de telefoon met Tom en herhaalde wat de premier net tegen haar had gezegd.
“Maar dat hoor ik nu al jaren excellentie”, zei de benoemde commandant der strijdkrachten nors. “Met alle respect, dit werkt gewoon niet meer. Tenminste ik weet niet meer hoe. Geef mij een oorlog en ik zal die voor U winnen. Maar ontneem mij na alles ook nog zoiets basaal als munitie en ik moet echt weigeren mijn mannen nog zo verder het veld in te sturen.”
“Dit klinkt als desertie Tom”, zei Sjanien bitchy.
“Dat is het laatste wat ik wil. Maar we hebben nu eenmaal met een leegloop te maken, die zijn weerga niet kent.”
“Dan sleep je ze toch voor de krijgsraad?”
“Maar ze hebben netjes ontslag genomen?”
“Kijk, daar verschillen jij en ik van mening. Maar als ik je nou beloof; dat we er alles aan zullen doen in het nieuwe kabinet?”
“We zitten nu al ver in pure reserve. Ik weet echt niet hoe lang ik het leger überhaupt nog bij elkaar kan houden.”
“Is het zo erg?”
“Jawel mevrouw, echt heel erg.”

“We waren bij 24”, wees Alexandertje naar de vierentwintig naar rechts geschoven rode balletjes op zijn telraam. “Vierentwingtig bewindsposten willen jullie. Maar ik wil er 25!”
“Zijn we het daar over eens?”, keek Marcos vragend een ieder even aan. Er werd heftig in gebarende ontkenning geschud en GeeJee zei: “we weten nu al geeneens, waar we al die posten kwijt moeten. Dus wat mij betreft is 24 echt het absolute maximum.”
“Ik ben het eens met GeeJee. Ook ik geloof niet in 25”, sprak Boema helder. “Waarom wil jij er eigenlijk per se 25?”
“Omdat dat het een mooi rond getal is!”, brieste Alexandertje zijn geduld verliezende. Om zijn gefrustreerde boosheid te demonstreren, stond hij op en tikte hard een rood balletje naar rechts. “Vijfentwintig! Zo! Voor minder doen wij dus niet mee!”
Even zaten de mannen zwijgend te kijken naar het telraampje en onderbrak GeeJee als eerste de gevallen stilte.
“Ik kan niet ontkennen, dat 25 inderdaad gewoon meer body heeft. Maar we hebben allen water bij de wijn gedaan dus zo makkelijk kom je er niet vanaf.”
Hij stond op en tikte het balletje weer terug.
“Wel gvd! Kijk nou wat ie deed Marrek!”
“Rustig man.”
“Ga je mond spoelen Alexander!”
“Ik ga helemaal niks spoelen!”
En snel tikte hij venijnig het balletje weer naar rechts. Er ontstond een heen en weer getik, dat ongetwijfeld op een handgemeen was uitgedraaid. Ware het niet voor Boema, die GeeJee onderbrak met: “laat die bal! Laat die bal, maar dan moet Alexander het referendum laten!”
“Heu? Wah?”, keek Alexandertje verbaasd naar Boema.
“Van mij mogen het er best 25 worden. Maar dan geen referendum meer, nooit nie meer!”
GeeJee keek triomfantelijk en zei dat ie daar mee kon leven, als het echt moest.
“De bal ligt bij jou Alexander. Ook ik kan onder deze voorwaarde wel leven met 25.”
Even keek Alexandertje paniekerig om zich heen, maar besefte tegelijk dat dit tevergeefs was. Hij moest nu een echte beslissing nemen en de aanlokkelijkheid naar de macht bleek hem simpelweg te veel, toen hij zei: “okay, geen referendum.”
Marcos wees naar het telraam en zei: “vijfentwintig posten dan. We zijn akkoord!”
De premier leunde achterover in zijn draaistoel en trok zijn stropdas wat losser in bereikte opluchting.
“Zo, pfoe zeg”, trok ook Boema zijn das wat losser. “Dus we hebben eindelijk een consensus.”
Zelfs GeeJee probeerde er iets meer ontspannen bij te gaan zitten en zakte wat onderuit in zijn stoel en zei: “halleluja.”
Alexandertje was ondanks de afgesproken grondwetswijziging toch het meest in zijn nopjes. Dit aantal bewindsposten moest wel gaan zorgen voor meer dan voldoende invloed. Daar had hij graag met niet eerder getoonde gretigheid het referendum voor ingewisseld en vroeg, terwijl hij zijn benen over elkaar kruiste; “hebben we al nagedacht over wie wat gaat doen?”
“Hahahaha! Geen idee kerel. Ik weet geeneens of er genoeg werk voor iedereen zal zijn. Maar we zijn het hier toch over eens? Dus wat mij betreft een vruchtbaar dagje zo!”
En daar waren de mannen het allemaal over eens. Druk begonnen ze te lekken met hun mobieltjes, dat er eindelijk schot in kwam. Marcos was zo content, dat hij besloot er een lang weekend van te maken en zei: “mannen, we hebben zojuist een mijlpaal in de geschiedenis bereikt. Ik vind dat we een vroegertje hebben verdiend! Dus wat mij betreft; WIEKENT!”
Joelend sprongen de mannen op van hun stoeltjes en propten snel hun paperassen in hun schooltassen. Alsof ze de beste vrienden waren, zeiden ze; “tot maandag dan Marrek!” En uitbundig liepen ze de trap af. Nadat de deur in het slot viel, trad zo’n oorverdovende stilte na heel veel luidruchtigheid in bij Marcos. Tevreden keek hij zo door het lege torenkamertje en strekte zijn duim en wijsvinger naar het raam, alsof hij een pistool aan het richten was.
“Pauw!”, riep hij luid en gaf de democratie breed grijnzend het zojuist afgesproken genadeschot.

“Wat ben jij nou aan het doen?”, vroeg Sjanien in de deuropening.
Trots vertelde Marcos over het genadeschot en zelfs Sjanien moest dat even verwerken.
“Maar … dat is geweldig! Zo kan ik zeker blijven zitten toch?”
“Maar natuurlijk hahahaha! We krijgen carte blanche! Maar wat doe je eigenlijk terug?”
“Ik heb zojuist een intensief overleg met Tom gehad.”
“Tom?”
“Ja Tom.”
“Zegt me helemaal niks.”
“Tom? Tom Middelbaar, onze commandant der strijdkrachten? Je was zelf bij zijn benoeming.”
“Oh, die Tom. Met al die medailles?”
“Die Tom ja. En hij zei dat het echt heel erg is.”
“En wat heeft dat met mij te maken?”
“Ik kan moeilijk ingrijpen op Defensie als we geen leger meer hebben Mark. Hallo? Het schijnt namelijk echt heel erg te zijn.”
“Geen leger voor Defensie? Onmogelijk!”
“En toch zei ie onmiskenbaar, dat als er niks gaat gebeuren; het leger uit mekaar gaat vallen.”
“Bel ‘m op en laat ‘m onmiddellijk hier naartoe komen. Is ie nou helemaal!”


Voor Tom voelde het aan als een missie, dus had hij Piet zijn voorganger als back-up meegenomen en zo zaten ze in de art deco stoeltjes bij het raam. Sjanien zat autoritair wulps op de rand van het bureau en zei: “nou Tom, zeg nou ook maar tegen de premier wat je tegen mij zei.”
“Het is heel erg premier”, zei Tom en Piet kon niets anders doen, dan dit met klem te bevestigen.
“Wel verdorie! Dus we hebben een probleem?”
“Jawel, een enorm probleem.”
“Wat stel je voor dan?”
“Minimaal drie miljard …”, begon Tom, maar hij werd direct onderbroken door de premier.
“Wat?! Onmogelijk!”
“… om het achterstallig onderhoud weg te werken. Dus dan moet je nog gaan investeren in nieuw materiaal.”
“Wat?!”, viel zijn kin bijna op zijn schoot. “Maar dat … dat… dat is heel erg!”
“Dat zei ie dus ook tegen mij”, zat Sjanien ongeïnteresseerdheid veinzend haar nagels te vijlen.
“Bel Henkie Kampement op. Want hier is bestuurlijk inzicht vereist.”
En even later schoof Henkie ook aan en werd op de hoogte gebracht van dat het echt heel erg was.
“Dat lijkt me geen enkel probleem”, zei Henkie na enig nadenken.
“Wat?!”, werd er onder andere termen hard door elkaar heen geroepen. “Hoe kan je dat nou zeggen man?”
“Ik snap dit ook niet Henkie. Of heb jij al die journalisten gemist?”
“Ja, ook ik werd ondervraagd over het laatste incident. Ik heb het journaille duidelijk te verstaan gegeven; dat wij de slachtoffers een medaille hebben gegeven.”
“Wat goed van je!”
“Ja, ze zijn per slot van rekening gevallen voor het vaderland.”
“En jij denkt dat dat genoeg is?”
“Meer dan genoeg. Meer actie is echt niet nodig nu. Kijk, het volgende kabinet zal natuurlijk wat met het leger moeten doen. Want zoals het nu gaat; dat is inderdaad echt heel erg. Dat kan niet langer.”
“Okay, ik hoor je man”, zei Marcos en richtte zich in vertrouwen tot Tom. “Ik beloof je een substantieel bedrag Tom, erewoord. Ik ga je heel veel Tommieguns geven!”
“Voor ons is het woord van een man genoeg”, zei Piet en de generaals namen afscheid met de zekerheid, dat er eindelijk wat aan gedaan ging worden.
“Dank je wel Henkie”, sprak de premier gemeend.
“Geen dank. Hebben jullie mij nog nodig?”, maakte ook Henkie aanstalten om te vertrekken.
“Eén ding”, zei Marcos. “Hoe weet jij zo zeker, dat het volk niet gaat morren? Ik bedoel; op de keper beschouwd mag het laden van een wapen niet leiden tot premature ontploffing toch? Dat we het leger weer in de pas hebben is leuk. Maar zolang de grondwet niet gewijzigd is, kunnen ze ons nog altijd pakken met een referendum. En daar zitten we niet op te wachten.”
Bij de deur gaf Henkie hem the gun met gedachte wink en zei; “pauw!”
Hij blies over zijn wijsvinger de vermeende rook van de explosie weg en zei: “die gevallen helden uit Mali? Die kwamen uit Groningen”, en met een goed weekend wensende liep hij de gang op.
“Hahahahaha! Die Henkie! Zag je dat Sjanien? Hahaha, als er iemand is die Groningers weet te bedwingen, is Henkie het wel!”
“Ja Mark”, stopte ze haar nagelvijltje terug in haar tasje, “na al die aardbevingen is zo’n genadeschot wel het meest liberaal toch?”

Cbb GIFs - Find & Share on GIPHY

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.