De hoop van Marcos.

De hoop van Marcos.

‘Zo’, dacht Marcos toen hij geconcentreerd opstond en het rolletje wc-papier langzaam wakker wordend om zijn wijsvinger liet draaien. En terwijl hij het afgescheurd dubbellaags gebleekt papiertje symmetrisch opvouwde, keek hij uiterst tevreden naar zijn eerste productie van de dag. Na het achterbakse geveeg trok hij aan het kettinkje van de stortbak en zag tot zijn schrik dat de tot over de bril gevulde papierberg zijn hoop deed stagneren.
‘Nee, nee, nee, niet weer!”, en verwoed begon hij met de borstel te duwen om ten tweede male aan de bak te gaan trekken. Tot zijn opluchting zag hij dat deze poging wel hoopvol bleek want na voldoende drukopbouw zag hij zijn inspanning geslaagd en tevreden liep hij naar beneden om te gaan ontbijten. Zijn moeder zat al met vers kopje thee en gebakken kwarteleitje klaar dat hij snel naar binnen werkte.
“Ben al laat Mam dus ik ga vliegen!”, en hij zwaaide de tuindeur open.
“Doe voorzichtig jongen want ik hoorde zojuist op het nieuws dat er tegenwoordig ook Russen rondvliegen.”
“Heu, wat bedoel je mammie?”, maar een antwoord zou moeten wachten want zijn mobiel trilde al in zijn kontzak. Een klein momentje van extase deed hem verstarren maar snel had ie door dat ie niet op zijn kamer zat toen zijn moeder hem op de betreffende teletekstpagina wees. Hij las over schending van ons luchtruim toen ie afwezig zijn telefoon beantwoordde.
“Russen Mark, ze vliegen overal!”, herkende hij de paniek in de stem van Sammie.
“Wel potverdrie! Hoe lang vliegen ze daar al, heb niks gehoord…”
“Ik leg zojuist de telefoon neer met Breda, die hebben me ingelicht want jij was niet te bereiken.”
“‘k Zat op de plee man maar hoezo Breda?
 Daar zit het hoofdkwartier van onze luchtmacht man, ze zijn al de hele nacht in touw en on foel alurt. Alleen ze hebben een enorm probleem!”
“Talk toe mie Sammie, welluk probleem?”
“Onze vliegtuigen man, die vliegen allemaal in Afrika!”
“Shit man, hoe snel ken je op ’t werruk zijn?”
“Zit nu in de tram, nog drie haltes.”
“Okay, ik ga trappen… zie je zo.”
“Later.”
“Nee, nu… oh, hahaha ja man… later”, en zo snel als ie kon rende hij naar het schuurtje om zijn fiets te pakken. In de haast liet hij zijn thermos en lunchboxje op het stoepje voor de tuindeur staan want zijn gedachten werden nu volledig beheerst door de actuele invasie.
‘Ja potdomme… ’t is gewoon een invasie…’, en omhoog turend in redelijke angst trapte hij zich suffer dan normaal en het was dat ie al was afgegaan.

“Okay Dikkie, bedankt man… ja ..jij ook…joh.. okay..doei”, ving Marcos nog op de trap op. Eenmaal binnen vroeg hij wie dat was.
“Dikkie, ja ik denk ik win vast wat informatie in want dit vergt gewoonweg een topoverleg man.”
“Helemaal met je eens, maar wie is Dikkie?”
“Dikkie B.! Je weet toch, hij is nou met pensioen maar hij weet nog echt veel van die Russen hoor.”
“Zal wel, maar what about die Putain zeg, het gore lef!”
“Ja maar Dikkie zei dat we er niet zo’n punt van moeten maken….. ja .. eigenlijk klinkt dat best wel gek nou ik dat zo zeg. Maar ik heb voor de zekerheid Maarten ook uitgenodigd want we hebben nou echt alle intel nodig man.”
“Maarten? Eerst hebbie met ene Dikkie van doen en nou weer Maarten, wie is dah?”
Maarten van Column man, ons nasionaal geweten van het verleden… komaan man, geschiedenis?”

niks is nieuws

“Ja haha, zeg dat dan meteen man. Inderdaad uitstekende aanpak Sam, we moeten echt veel gaan praten nu want ik vind dit hele ding uiterst zorgelijk.”
Op dat moment kwam Maarten quasi nonchalant en morsigheid veinzend binnenwandelen en ging een beetje verveeld zitten in het art deco stoeltje links van het raam. Na een diepe zucht liet ie zich bij wijze van lage uitzondering ontvallen: “nou… vraag maar wat.”

“Wat heeft dit allemaal te betekenen Maarten?”
“Nou, eigenlijk niets en alles.”
“…..?…..”
“Alles omdat Putain begint met overvliegen en dan kan je er donder op zeggen dat ‘niets’ gaat leiden tot het onvermijdbare.”
“Wach effe Maarten, ik snap het nie helemaal.”, zei Marcos, “wat is ‘niets’ en wat is dan dat onvermijdbare?”
“Tja.. gewoon dat we hier dus niets tegen gaan doen, net zolang totdat we overlopen worden.”
Na een kleine stilte vroeg Sammie amicaal wegens gedeelde ideologie: “maar is er dan helemaal geen hoop voor ons?”
“De hoop is weg”, sprak Maarten lijzig en bondig.
Marcos dacht aan zijn eigen hoop en kon niets anders constateren dat deze inderdaad weg was. Maar iets in hem zei dat ie zaken door mekaar haalde en ging er dapper tegen in.
“Iedere dag begint met een nieuwe hoop, dus daar geloof ik niks van!”
“Ik bedoel de hoop van de Rus excellentie, die hoop is verdwenen en dat is nou het probleem.”
……..” Hoe bedoel je?”
Die vraag was koren op zijn molen en Maarten begon te verhalen over de recente ontwikkelingen van moedertje Rusland in de afgelopen eeuw. Hij kwam na een kwartier tot een zekere afronding en zei: “dus eigenlijk heeft het Russische volk intense heimwee naar die hele korte periode onder Chroesjtjov. De rest is repressie geweest en nu met Putain zijn ze de hoop definitief verloren. Zonder hoop wordt een mens roekeloos en wordt er stevig naar de fles gegrepen om maar een enkel voorbeeld te noemen. Ik heb statistieken thuis liggen die ik U kan tonen. Maar geloof mij maar want waar vallen de meeste doden wegens roekeloosheid? Precies ja. En nou wil Putain het tij gaan keren want er gaan er simpelweg te veel dood en dus is zijn beleid om weer te gaan leven in het verleden toen er nog hoop was dat deed leven, begrijpt U wel. Kortom, we zijn al een tijdje in een koude oorlog beland en waar we eens gingen wedlopen met raketjes doen we dat nu met ouwehoeren dus nee, dit ligt geheel in de lijn der verwachtingen die, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, de Rus dus niet meer heeft maar best wel weer kan vinden omdat er toch niks tegen gedaan wordt en dat weet die oproerkraaier als geen ander.”
“Ja maar”, zei Sammie nu, “Dikkie zei nog dat het allemaal wel mee valt.”
“Wie de fuk is die Dikkie nou Sam?”
Maarten antwoordde voor Sammie kon: “Dik Berlijn heet niet voor niets zo want daar is Putain op uit. Hij wil gewoon weer terug naar hoe het vroeger was en dat geeft hem hoop en als dat door gaat slaan… tja, na het overvliegen worden we dan overlopen.”
“Dit is ernstiger dan ik dacht”, sprak de premier die besefte dat zijn finest hour nu wel eens zou kunnen aanbreken en hij nam het figuurlijke heft in handen met de legendarische woorden; “maar waarom wist ik daar niets van?”
Maarten keek de premier ongelovig aan en schamperde: “omdat dit het slechtste kabinet is dat ons land sinds mensheugenis heeft gekend.”
Giftig als door een wesp gestoken sprong Sammie op en greep van Column zonder echt te letten op iets van houvast bij de lurven en begon hem de vloerbedekking over te slepen.
“Eindelijk aksie!”, lachte de premier uitbundig en begon voor het eerst zijn maat te helpen met het Jonassen bovenaan de trap. Na het 1, 2, 3 in Godsnaam, werd Maarten zonder verder algemeen pardon de trap afgeflikkerd en gingen de twee gabbers verder met hun gesprekje want het land was ondanks deze oplossing nog steeds in gevaar en wie beter dan een crisis te beteugelen dan Marcos en Sammie, zover was inmiddels wel duidelijk geworden.

Weer binnen begon Marcos zijn bureau op te ruimen en haalde twee versnipperaars uit de kast.
“Okay Sam, prioriteiten stellen is waar het op aankomt. Dus eerst dit bureau maar eens schoonvegen want zo kunnen we nie werrukken.”
“Helemaal mee eens”, en de dikke rapporten over de MH17, belastinghervormingen en zo’n beetje alles wat er in de huidige vredestijd echt toe doet, werd definitief vernietigd. Na een dik uur snipperen keken de mannen elkaar tevreden aan over het lege bureau.
Marcos aaide het mahoniehout en mompelde: “ik hou zo van gladde oppervlakken, heerlijk niet?”
Sammie kon ook de neiging niet weerstaan en met een opgeruimd gevoel besloten ze het roer om te gooien want er was daadkracht nodig.
“Dus, het gaat allemaal om hoop Sam. Die Column is gestoord maar dat hoop doet leven dat klopte volgens mij wel.”
“Ja, hehehe, als een open deur ja.”
“Dat is het! Natuurlijk man, we laten onze deur wagenwijd open!”
“…?….”
“Ja man, hoe lang zijn we niet al bezig onze deur open te houden? En met deur bedoel ik natuurlijk de landsgrenzen hahahaha.”
“Nou, eigenlijk al jaren en jaren Mark, maar wat heeft dit met Putain te maken?”
“Hahaha, hoeveel Russen zijn er in al die tijd eigenlijk binnen komen lopen…. zijn we überhaupt wel overlopen vraag ik je, nou?”
Hoewel de laatste cijfers net door de versnipperaar waren verdwenen stond het Sammie nog wel in grote lijnen bij.
“Merendeel dat onze eens grenzen over loopt, komt inderdaad niet uit Rusland maar uit Afrika. Maar als we dit opgelost hebben moeten we het daar ook nog eens over hebben hoor, want dat houwen we nie vol.”
“Hahaha, luister nou eens naar jezelluf man. In al die jaren heeft Putain slechts 1 keer gebruik gemaakt om hier binnen te komen.
“Oh ja, hehehe toen ie verliefd op Sjanien was toch?” (bron: Tsaar aan de Noordzee)
“Precies! En dat was toen ook nog eens uit pure liefde dus die Dikkie van jou moeten we gewoon op z’n woord geloven, niks aan het handje…hahahaha, helemaal niks man!”
“Verrek Mark, wat zitten we ons nou druk te maken, hehehe… het gaat helemaal nerreguns over!”
“Hahahahaha!”
“Borrel?”
“Wat dacht jij dan?! Natuurlijk!”, en de fles werd op het lege bureau gezet met de rest van het oude kristalgoed. De mannen genoten van deze oude waardes en begonnen hem weer als vanouds te raken. Na de eerste uitbundige fles zat het Sammie toch nog niet helemaal lekker.
“Maar Mark, die deur van ons… daar lopen wel heel veel anderen doorheen hoor, vind je dat niet vervelend?”
“Hahaha, gekke Sam toch. Wat denk jij nou? Dat ik helemaal niet kan regeren of zo? Hahaha, dat lossen we uiteindelijk op door ‘het’ ze niet te geven!”
“Het?”
 “Jajaja, ‘het’ ja!”
“Hellup me ff man, wat geven we ze dan niet, want volgens mij krijgen ze juist wel behoorlijk wat hoor.”
“Hoop Sammie! Gewoon geen hoop geven!”
“Briljant gewoon, natuurlijk.. ’t is een bewezen beleid… ontneem ze alle hoop en je kan doen wat je wilt!”
“Hahaha, zie je wel”, kraaide de premier nu met tranende ogen van het genot. En tegen de avond besloten ze om een Chinesie te gaan pakken als afsluiter van deze inspannende werkdag.
“Ik mot aan m’n hoop werrukken, hahaha!”
In de gang wees Marcos dronken van succes dat weer naar zijn hoofd was gestegen naar zijn lotgenoot in deze geweldige tijden en begon heel hard te vragen: “nou Sam, waar is het feestje?”
“Hehehe, hier man”, wees Sammie eigenlijk precies goed naar zijn hart op de verkeerde plek, “… hier is het feestje!”

De avond verliep verder in slierten van bami en tafels met rijst. Na de afsluitende karaoke waar Sammie weer als Tom Jones de premier deed doen smelten, liepen ze volgevreten tevreden naar buiten. Bij de tramhalte omhelsden ze mekaar en lachten dat die kouwe oorlog best wel warm aanvoelde zo. Maarten C. zag onder zijn blauwe plekken vanuit het bruine café op de hoek zijn belagers aan en werd zo bevestigd in zijn gespeelde desinteresse over de huidige stand van zaken. Want dat het Nederlandse volk nog lang niet van dit veels te kleffe duo af leek, deed zelfs hem alle hoop ontnemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *