Greep naar de macht I

Greep naar de macht I

Boos was hij, ontzettend boos. Hoe dat mens van defensie op zijn stokpaardje was gaan hobbelen was gewoonweg onverteerbaar. Nee, Geert was buiten zinnen. Het schuim stond hem op de lippen toen hij naar de telefoon greep en nummer 1 belde.
“Hallootjes, met mij”, klonk het aan de andere kant van de lijn tenenkrommend vrolijk.
“Ja ja, kap nu ’s effe met dat eeuwige vrolijk zijn Marc, ik trek dit niet meer. En die maliemedewerkster van je moet opdonderen hoor je.”
“Hé Geertje, ook fijn om je eens over deze lijn te horen kerel. Maar over wie heb je het in hemelsnaam?”
“Nou, die opgedirkte modepop!”
“Je gaat me toch niet zeggen dat je jouw Laurence de laan uit wilt sturen? Dat kan echt niet zo maar hoor, je weet dat wachtgeld erg gevoelig ligt.”
“Nee man, dat mens op defensie, die eh… je, ja, die Malimedewerkster.”
“Oh, je bedoelt onze Jeanine, maar”, enthousiast zingend; “zo’n goeie hebben wij nog niet gehad… hahaha.”
Het stoom kwam nu uit de Limburgse oren en Geert hapte naar adem waarna de verbinding plotsklaps werd verbroken.

Sammy kwam binnen lopen net toen Marcos na meerdere malen hard “Geert?” te hebben geroepen de hoorn erop legde.

“Nou Sammie, zo iets geks man. Belt Geert om z’n beklag te doen over onze Jeanine. Hangt ie in de middel gewoon op man.”
“Dat lijkt me zorgelijk hoor, want als hij wat in z’n schild voert dan raakt ie van het pad af en dat kan ons allemaal raken. Kom op, we wippen er effe langs.”
Ze liepen de trap af naar de overkant en na de liftvlucht belandden ze op de etage van Geert. Een vreselijk getier uit het kamertje van Gee aan het einde van de lange gang werd almaar luider en luider. De krachttermen waren niet mis te verstaan.

In het eerste kamertje zat van der Staaij met zijn handen voor z’n oren.
“Zie je wel, zie je wel… dat krijg je ervan als het niet meer bij wet verboden is…”, en hij sloeg snel een kruisje om daarna weer snel z’n oren te bedekken.
De daarop volgende kamertjes waren gesloten dat zeer tegen de gangbare gewoonte indruiste. Met uitzondering van die ene, net voor de kamer van Gee. Daar zat in grote paniek Alexander P. als een angstig vogeltje te beven achter zijn telraampje. Hij keek smekend om hulp maar werd volledig genegeerd door de twee kameraden die nu enigszins vervuld met onzekerheid de kamer van Gee binnen stapten. Gee zelf lag buiten zinnen te schuimbekken op zijn bureau. “Donnerwetter…  Unverschämt!….verdammt noch mal sind sie nun jedoch ganz verrückt … und so weiter.”
“Wel verdomme Marc, zie je wel.. ik zei het nog…hij doet Adolf na man! Je weet dat de geschiedenis zich tot nu toe altijd heeft herhaald dus hij doet het er godverdomme gewoon om!”
“Je heb gelijk Sammie, en wij hier maar staan als kleine kinderen die in feite de generaals van dienst zijn. Zeg Gee, doe ’s ff normaal man!”
Geert keek met bloed doorlopen ogen op en wilde ze aanvliegen uit pure nijd.
“Jullie, du.. jullie hebben mijn schommelpaard gestolen! Mein ja…mein!”
“Ruhe!” gilde nu Sammie uit volle borst waarna in de nagalm van deze intense kreet de stilte opviel die niet sereen doch hoe dan ook erg stil was.

“Nou moet jij eens goed luisteren Gee”, begon Sammie toen hij zijn jasje uittrok. “Jij zit hier aleen nog maar omdat wij het willen. Jij bent onze bliksemafleider dus gedraag je je daar dan ook naar anders zal ik ’s even wat verstand in je meppen.”
Sammie ging voor Gee staan in de klassieke Victoriaanse boksstijl en zei: “dus kom maar op Adolf.”
Bliksemafleider begon het door Gee’s hoofd te spoken, blitzkrieg! En voor één van de drie er erg in had had hij al hard uitgehaald naar de neus van Sammie. Het bloed spoot er direct uit en Sammie begon onbedaarlijk hard te huilen.
“Je heb me neus gebroken idioot…oh, m’n neus..”
Onwennig stond Marcos erbij, niet wetende wat te doen, zijn vrind helpen of doen alsof het de zijne was die bloedde.
“Dan”, zei Gee nu hautain, “had je die maar niet in mijn zaken moeten steken”, en hij draaide zich om naar Marcos.
“Hohoho Gee”, weerde Marcos zich bij voorbaat al af, “ik zal met Jeanine gaan praten, okay?”
“Dat is je maar geraden ook Marc, want ik ben echt pislink ja!”

In ongeloof verlieten de twee in vredestijd gezworen vrinden de spreekwoordelijke ring en vielen even later neer in het kleine kamertje boven, in het Torentje.
“Sammie”, begon Marcos, “bedankt dat je de klappen opving man, ik zal dit niet snel vergeten.”
Sammie was in verwarring, ze waren toch met z’n tweetjes de pvv-arena ingestapt? Ze waren toch met twee tegen één? Maar in wezen besefte hij niet dat wat er eigenlijk was gebeurd. Ja, hij had een stekende pijn tussen z’n ogen maar hoe en waar dat was ie kwijt. Het enige waar hij nog houvast aan had was zijn vriend en dus gaf ie hem een zoen en zei: “ik ga even liggen Marc, zie je morgen”, en een beetje de weg kwijt liep hij verdwaasd naar buiten.
Marcos belde Jeanine en begon haar te overstelpen met complimentjes en tactische instructies waar ze niet onderuit kwam en dus onbewust uitvoerde.
“Ja, ja Marc, ja….eh okay…helicopters? ….maar…okay, natuurlijk zal ik dat doen, okay…doei Marc.”

De volgende dag keek Marcos tevreden naar zijn ochtendkrant en belde naar Gee.
“Ja hallo, met GeeWee .”
“Hallootjes Gee.. en hebbie het gezien?”
“Gezien? Ik zit net aan de koffie man, wat zou ik dan gezien moeten hebben?”
“Nou, Jeanine stuurt helicopters mee! Tegen de wens van de commandant der strijdkrachten in, stuurt mijn malimedewerkster vier hele helicopters mee!”
“Helicopters, maar daar passen die vierhonderd man nooit in. Als ze iets moet meesturen moeten het tanks zijn… maar ja, die hebben jullie wegbezuinigd.”
“Nee, ja… hahaha, dat bedoel ik dus. Kijk als alles niet goed gaat dan pleur je haar ervan af en spring jij er weer op! Dus, stem tegen de missie en je hebt je paard weer terug!”
“Eh… ja, dat zou best kunnen werken Marc… Nou, okay…ben blij dat je de nationale verhoudingen niet helemaal uit het oog hebt verloren…zand erover dan.. zie je in de kamer.”
“Zand erover… hahahahaha!”
Tevreden keek Marcos voor zich uit, als een waar premier had hij de balans weer terug weten te brengen in de politiek.
Er werd op de deur geklopt en Ivo stapte binnen.
“Goedemorgen premier, ik heb verontrustend nieuws. Zojuist is mij via de tap ter ore gekomen dat niemand minder dan Sammie contact heeft gemaakt met Sjonnie.”
“Hoe bedoel je Ivo?”
“Precies zoals ik het U zeg, we hebben een mol!”

Ivo zette gedetailleerd het zojuist opgevangen gesprek uiteen. Hierin liet Sammie zonder twijfel zijn intenties blijken. Hij wilde zich kandidaat stellen voor The Voice en daar had hij heel wat voor over. Sjonnie vroeg naar de aard van het wisselgeld en Sammie had geantwoord dat hij best wel wilde verhullen waarom de premier nimmer getrouwd was…….
“Euh, wat zou hij daarmee bedoelen Ivo?””
Ongemakkelijk begon Ivo zijn uitleg. Over vermeende avances in de sneeuw en gezoen tijdens de klus.
“Maar wat bazel je nou man, waar hebbie het over?”
“Ahum… over uw …eh…Sammie liet doorschemeren dat U ….eh ja… een mannelijke minnaar zou hebben die Uw visie aantast…”

 

“Wat?…..Nee!…Mijn Sammie?”
“Ik ben bang van wel mijn waarde….”
“Maar ….hoe dan…waarom?”, Marcos werd nu emotioneel en had moeite zijn gedachten te ordenen, sterker; hij wist het gewoon niet meer. Zijn wereld stortte in en alle houvast die hij dacht te hebben was verdwenen, de premier was letterlijk aan het wankelen. Snel schoof Ivo een stelt toe die uit zelfbehoud zonder vragen werd aangenomen. Steun vindend in het hout begon Marcos te denken en te denken. … “Dank je Ivo….je moet me even alleen laten nu…”
Hinkelend verliet Ivo het kamertje waarna Marcos gek genoeg niet in huilen uitbarstte. Nee, hij werd ijzig kalm en wist precies weer wat te doen. Hij wierp de stelt van zich af en liep zelfverzekerd naar het kleine rode lampje in het schilderij achter zijn bureau. Hij tuurde lang naar het kleine rondje en sprak: “Sjonnie, omwille van ons landsbelang verzoek ik je onmiddellijk hier te komen. Ik ben er namelijk uit, jij en ik… hier… als je zus je lief is.”

Ivo rukte zijn oortje uit zijn oor en hief de armen in zekere radeloosheid naar boven… “Wie is nou verdomme de mol?” mompelde hij.
Hij greep zijn reservestelt uit de kast en beende doelgericht zijn kamer uit. Bij de deur van Alexander haalde hij even diep adem en trad naar binnen.
“Hé, je bent vergeten te kloppen?”, vroeg Alexander verbaasd.
“Nou, nee…. ik heb zorgen om de staat en weet even niet meer bij wie nu aan te kloppen dus vandaar. Het gaat namelijk om onze leiders, ze staan op het punt uit de school te klappen en ik weet niet meer wie nu fout is en wie niet dan wel allebei… man ik word gek van de onzekerheid.”
“Tel eerst even tot tien en vertel me dan rustig waar dit over gaat”, zei Alexander die zachtjes tien rode balletjes van links naar rechts liet klikken.
Na de tiende werd Alexander ingelicht over de laatste ontwikkelingen die hierop redelijk furieus en angstig tegelijk reageerde.
“Ik moet plassen Ivo… sorry hoor maar ik moet echt heel nodig.”
Zenuwachtig trippelde Alexander naar de toiletten om zich daar te ontlasten. Na zijn druppeltjes ging hij voor het kleine rode lampje van de zeepdispenser staan en begon te fluisteren.
“Sjonnie, ik weet wat jij niet weet. Volgens mij kunnen wij daar allebei beter van worden… bel me.”

Ivo keek wanhopig nu naar zijn schermpje en liet een stevige vloek. Hij liep naar buiten en maande een dienstauto te komen voorrijden.
“Paleis Noordeinde”, was de korte opdracht en de zwarte limo reed met redelijke vaart door de poort van het Binnenhof. Ze waren allemaal gek geworden, de enige die het land nu nog kon redden van de ondergang was de Koning. Vrij snel arriveerde hij bij het Paleis en belde aan. Door de intercom hoorde hij: “dit is de intercom van mij en Max, op dit moment zijn we er niet maar als u een boodschap wil achterlaten maak dan gebruik van het openbare toilet om de hoek,….ghehehe, hé Max..hoe vin je die…boodschap?”
“Majesteit!”, gromde Ivo nu in de speaker met gouden grill, “ik ben het Ivo, het gaat om een staatsgevaarlijke kwestie.”
“Oh joh, zeg dat dan meteen”, en de zoemer ging waarna Ivo de grote deur open duwde.
“We zijn boven”, klonk het hol in de verte door de grote hal en Ivo liep de centrale trap op naar boven.
“In de hobbiekamer Ivo”, klonk het nu iets minder hol en even later begroette hij het Koninklijk paar. In enkele korte zinnen vatte hij de recente verontrustende afluistergesprekken samen en vroeg om leiding in deze. Want, benadrukte hij, het kijkcijferkanon stond vol op de flank van de democratie gericht en zou onherroepelijk afgaan zonder actie.

“Nou nou dat is geen kattenpis wat je ons daar verteld. Wat denk jij Max?”
“Ik denk dat het hoog tijd wordt dat wij ook eens onze eigen show krijgen hoor. Wat denken ze wel. Ik zeg; junta!”
“U bedoelt een staat van beleg?”, vroeg Ivo.
“Wat Max wil zeggen is dat we de heren terug op hun plaats moeten zetten en ja, dat kan alleen met het leger. Dus laat me even bellen, momentje Ivo.”
De koning belde naar Tom Middendorp en kwam na de koetjes en kalfjes tot zijn verzoek.
“Wat?….Hoezo dat kan je niet?….De jongens zijn allemaal de grens over?…Allemaal?…. Alleen maar administratieve manschappen… eh ja…ja…ik begrijp”, waarna Alexander in zijn gouden stoeltje ging zitten.
“Het leger….ons leger…is op.”
“Hoe bedoelt U majesteit.. oh…ja natuurlijk… de bezuinigingen, verdorie nog eens aan toe zeg.”
Maxima ging even naar de gang en maande de lakei om wat kopjes thee.
“Okay heren, het leger is geen optie meer dus wat nu?”
“Ja”, sprak Ivo nu zacht, “ik moet U bekennen dat ik het nu even niet meer weet hoor.
Ook Alexander was zich suf aan het piekeren maar zelfs na de warme thee waren ze nog geen steek verder gekomen.
“Zo komen we er niet uit hoor”, zei Alexander.
Maxima nam het heft in handen en zei: “dan moeten we maar zelf naar Sjonnie.”
Verbaasd keek de Koning zijn vrouw aan en vroeg: “hoe bedoel je dat?”
“Nou, wie wil er niet met Maxima dansen schat? Die show zou iedereen wel willen zien en ik denk niet dat die overlopers daar iets sterkers tegenover kunnen zetten. Ik denk, nee, ik weet dat ons kijkcijferkanon de grootste is!”
Ivo begon hoopvol te kijken en beaamde: “ja Majesteit, bij gebrek aan een krachtig leger zou een dansje met een royale ster ons wel eens kunnen gaan redden. If joe kent biet dem….”
“Verdorie jullie hebbe gelijk”, en snel whatsappte hij Sjonnie: ‘Alex hier, what about nieuwe show: Dansen met Maxima?’
Binnen luttele minuten kreeg hij al antwoord: ‘ben razend enthousiast, moet even contract op laten stellen, kom daarna z.s.m. naar U toe, verwacht einde middag te arriveren, okido?’
‘Okidokie’ appte de Koning en zei: “trek je dansschoentjes maar aan schat.”
En Ivo mompelde; “let’s tango!”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *