Het poppetje van Troje I

Het poppetje van Troje I

Sjanien zat thuis te werken en was bijna klaar met haar defensieve rekensommetje. De hele dag had ze Jeroentje smeekmails gestuurd om toch wat meer budget. Maar Jeroentje had ieder verzoek hooghartig naast zich neer gelegd. Hoe ze ook had gepraat als brugman, hij gaf niet toe. Heel even speelde ze met de gedachte, zichzelf aan te bieden als wisselgeld. Alles voor haar Jantjes. Zo zit Sjanien eenmaal in mekaar. Maar voordat ze verleidelijke selfie kon nemen, kwam er weer een mailtje van Jeroentje binnen. Maar toen ze die rode roos opende, zag ze dat hij een algemene partijmail had zitten forwarden.
En daar keek haar Putain haar brutaal uitdagend aan. En ze werd helemaal week.

poetinder
“Zeg Sam, ik vind dat referendumding toch wel erg spannend worden.”
“Hebbik al lang opgelost man. Hier, doe de Poetinder.”
Marcos klikte door de vragen en zei verschrikt: “100% match?”
“Jij ook al, hehe. Maar geloof me, dat ding werkt man. Iedereen zit toch tegenwoordig op tinder?”
“Daar heb ik nogal vervelende ervaringen mee gehad. Maar op de Poetinder sta ik blijkbaar toch wel m’n mannetje.”
“Wees gerust man. We hebben iedereen die we kennen al zo’n link gestuurd. Want jij weet net zo goed als ik, dat wat voor Joseph werkte, nog steeds werkt.”
“Sjesus Sam! Je bent echt slecht man. Hahaha! Jaja, echt bed hoor!”
“Wil jij dan dat ik een fles open ruk op de overwinning van onze vrije wil?”
“Wat denk je?”
En Sam ramde de oud zilveren kurketrekker al met een ferme klap de fles in, waardoor de kurk brak.
“Hè nee toch Sam! Ik wil zonder stukkies kurk hoor.”
“Mot jij eens opletten wie hier bad is man.”
En Sam sloeg op Russische wijze bruut de kop eraf en wist zo een enorme bel zonder kurk te schenken.
Marcos was zo onder de indruk van dit rode machtsvertoon, dat ie geeneens proost zei en meteen begon met drinken.

fleskop
Sjanien keek naar Putain en mijmerde over hoe hij, precies hier, aan haar voeten had gelegen. Hij had haar aanbeden. En opeens wakkerde een klein vlammetje van binnen aan, dat haar verwarmde. Zo zeer zelfs dat ze het aan haar dagboek toevertrouwde.

Lief dagboek, vandaag kreeg ik weer warme gevoelens voor Putain. Ik kan het niet verklaren waarom, want alles in mij zegt, dat dit nooit goed kan aflopen. En toch, toch voel ik ze, voel ik hem. Ruik ik de doordringende geur van zijn met wodka doordrenkte asem en betrap ik me erop; dat ik me opgewonden voel worden. Maar hoe ik dit nu zo aan je schrijf, snap ik dat het zo heeft moeten zijn. Putain is mijn ridder op het witte paard en redder van het vaderland. Want als er iemand genoeg kogels heeft, dan is het Putain wel. Welterusten lief dagboek, tot morgen.

Bedachtzaam draaide ze het nepslotje met een evenzo piepklein nepsleuteltje op slot en borg haar dagboek op in de la. Dat was het gewoon. Dagboek heeft gezegd. Ze moest Putain contacten en snel logde ze in met Babushka172. Na het inloggen zag ze dat DaddyRussia 314 online was.
“Daddy?”
“Oh mijn Babushka! Eindelijk! Ik dacht dat je me nooit meer wilde zien. Uren, dagen, weken, maanden heb ik online op je zitten wachten.  En tot de beer gebeden; wat van je te mogen horen.”
“Daddy, zou je wat voor mij willen doen?”
“Voor jou egaliseer ik de Oeral, zorg ik dat Siberië een tekort aan airco’s krijgt of noem een land en ik verover het voor jou. Mijn alles. Mijn Babushka!”
Ze wist dat ze heel fout bezig was, maar ze kon het lonken niet laten, toen ze haar webcam aanklikte.
“Wow Babushka! Kan die camera ook lager?”
“Als je me 3.175.613 kogels geeft, dan doe ik zelfs wat uit voor je.”
“Kaliber?”, kwijlde Putain in zijn camera.
“Groot! De grootste die je hebt!”
“Oh Babushka!” en ze zag nog net hoe Putain een wilde ruk aan zijn kaliber gaf, toen hij overmand door het moment met z’n broek naar benee achterover viel en de chatsessie abrupt werd beëindigd.
Snel klikte Sjanien op haar ‘ik ben er nie’-icoontje en ze voelde haar wangen rood worden.
Wat had ze gedaan?
Ze sloeg haar scherm toe en ging onder een koude douche staan. Deze dag van grappen was wel heel gevaarlijk geëindigd. Maar was dit ook een grap? Ze wist dat ze met vuur had gespeeld. Maar ze kon toch moeilijk anders? Had Jeroentje niet zo op die centen gezeten, dan had ze gewoon haar werk kunnen doen. Een leger zonder kogels vandaag de dag zou verboden moeten worden. Ze suste zichzelf in slaap met de gedachte; dat ze ook zakelijk gezien weinig anders kon.

welterusten-met-smiley-2014.large
De nacht viel vredig over Den Haag, waar toch niemand ooit had kunnen vermoeden; dat er bij Kijkduin keihard werd gewerkt. Marcos en Sammie lagen ook al lang op één oor, toen hele straten in het geheim werden afgezet. Zachtjes liepen agenten op kousenvoeten in uniform door de straten. En op iedere kruising stond wel een motoragent. Vanaf de verlaten snelweg kwam een enorm grote vrachtwagencombinatie aangereden. Hij werd met indrukwekkende lichtsignalen door uitgebreide escorte begeleid. De agenten in de bebouwde kom wezen met hun zaklantaarns de richting aan; hoe hij moest rijden.
Achter de beschermde duinenrij was het een ongekende drukte van belang. En iedereen die daar zo druk bezig was, sprak Russisch. Niet hard zoals gebruikelijk, maar zachtjes als een pas geoliede machine. Vele lichtjes van laswerkzaamheden op het strand flikkerden door de nacht, toen het convoi exceptionnel (maar dan in het Russisch) achteruit rijdend arriveerde. Voorzichtig kwam de enorme combinatie tot stilstand in een brede doorgang tussen de duinen en werd de motor uitgezet.
Duimen werden omhoog gestoken, ten teken dat ze mekaar volledig begrepen. En langzaam begonnen rotten van twintig man of wel meer, aan trossen te trekken; nadat de lassers het ‘all clear’ hadden gegeven. Een bovenmenselijke inspanning werd gedaan in de duinen en al dat er te horen viel, was de branding.
Na uren sjorren in ploegdienstverband en zware doping kwamen ze aan bij de vrachtwagen. Het duurde nog een half uur, eer ze deze beladen hadden met dat; wat er in het geheim in elkaar was gelast op het strand. De duimen gingen weer omhoog en de chauffeur startte voorzichtig de motor. Alle trossen werden opgerold en de mannen renden met van alles en nog wat in het donker naar de branding.
Het convoi exceptionnel dreigde bij optrekken even door al die assen te zakken, terwijl in de verte een enorme onderzeeër zich klaar maakte voor onder water. Krakend zette de enorme vrachtwagencombinatie zich in beweging.
Na het langzaam maar gestaag passeren van elke kruising, werden de dranghekken daar ter plaatse zo snel mogelijk
in gereedstaande busjes geladen. Waar ook de agenten in verdwenen om te worden weggereden.
Tegen de tijd dat het convoi achteruit parkeerde, stijf tegen het poortje van het Binnenhof aan, waren alle agenten weer daar ter plaatse; om tegen de ochtend de mysterieuze lading te lossen in het hart van onze democratie. Heel voorzichtig begon het licht te worden en een gigantisch lange schaduw viel over het Binnenhof. Het convoi maakte dat het weg kwam. En nadat het laatste busje stil langs de Hofvijfer was vertrokken, was het net alsof het een nacht als alle andere was geweest.
Ware het niet voor die gigantisch lange schaduw, die met de zon mee bewoog. En zo als het ware het Binnenhof in een steeds grotere greep leek te krijgen.

russianlorryconvoi1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *