Lullo met corpsballen

Lullo met corpsballen

“‘k Verveel me….”
“‘k Ook….”
Marcos en Sammie zaten zo stierlijk in het Torentje uit de raampjes te staren, waar het buiten zo nog troostelozer oogde.
“Zonder Ivo is er geen reet meer aan, de lu-ul…”
“Ja man… pffffft.”
“We moeten wat doen man.”
“Ja man, enig idee?”
Marcos keek doelloos in zijn lunchtrommeltje en kieperde de inhoud in het papierbakje naast het bureau. Sammie staarde evenzo in zijn boterhamzakje dat hem ook weinig te doen gaf en gooide deze bovenop de  hagelslag met muisjes van Marcos. Natuurlijk speelden de afgelopen verkiezingen hun parten. Maar toch was het, het ontstane  machtsvacuüm op justitie dat de doorslag had gegeven. Want zonder dit vacuüm zouden ze zich ongetwijfeld niet zo down voelen.
“‘k Heb honger.”
“‘k Ook.”
Na vele diepe zuchten trilde het mobieltje van Marcos, die hier even van bleef genieten eer ie zijn speeltje uit de zak haalde.
“Met nummer 1.”
“Mark! Lu-ul! Met mij man.”
“Eh wie?”
“Met van der Kleerscheur man!”
“Adje? Neeee, lu-ul! Da’s lang gelee zeg, jemig lu-ul… ‘k zie me nog zitten bij je moeder in de keuken na weer zo’n nacht… lu-ul! Wat kon die toch heerlijke koekjes bakken.”
“Nou, goed dat je daar over begint Mark. Met moeders gaat het prima en laat ik nou net onderweg zijn naar haar, want ze bakt nog steeds allemaal bruin hoor. Zeg, als je zin en tijd hebt?”
“Zin en tijd zeg je! Lu-ul, ‘tuurlijk kom ik ook. Is het goed als ik Sammie meeneem?”
“Hallo…. Mark? …. Verbindi…. is slech… ot zo?”
“We zien je zo man, gezellig man, precies wat we nodig hebben, hahaha! Lu-ul!”

ad1
liberale lullo in hart en niertjes

Op de fietstocht naar huize van der Kleerscheur vroeg Sammie wie die ‘lu-ul’ nou eigenlijk was. Marcos bracht hem met hervonden optimisme trappend op de hoogte.
“Ad is een telg uit een beroemde kleermakersfamilie uit Haarlem. En weet je wat ik nou denk? Dat hij wel eens de perfecte opvolger van Ivo zou kunnen worden.”
“Oh, en waarom dan wel?”
“Willen we verandering op justitie Sam?”
“Nee natuurlijk niet, alsjeblief man. Na die dramatische verkiezingen heb ik alleen nog maar behoefte aan houvast en dus wil deze jongen absoluut geen veranderingen meer. Maar hoezo denk jij dat dan?”
“Nou, je weet toch wel waar onze bakermat van het rechtssysteem ligt?”
Daar had Sam nu niet direct een antwoord op en stak op de rotonde zijn hand uit naar links.
“Minerva man!”
“Minerva? Oh, je bedoelt die studentensoos?”
“Ja, hahaha; maar Minerva is niet zo maar een soos man. Nee man, verre van dat. Minerva is”, en nu begon Marcos geheimzinnig fluisterend te trappen. “In Leiden Sam, de bakermat ligt in Leiden. Terwijl het gewone volk in de ballenbak bij Ikea opgroeide, speelden wij in de ballenbak van Minerva”, en betekenisvol gaf hij een ongecoördineerde knipoog met beide ogen.
“Dus, Minerva heeft een eigen ballenbak?”, informeerde Sam nu echt verbaasd.
“Je hebt het door man. Jaja, en Adje komt nou precies uit diezelfde Leidse ballenbak als Demmink, Opstelten en vele andere justitiële en liberale zwaargewichten, die allemaal dus groot zijn geworden in die ballenbak van Minerva. Dus Sam, willen we onze status quo handhaven, dan lijkt mij dit aan Ad bij uitstek wel toevertrouwd.”
minervaadjeBinnen rook het naar heerlijk vers gebakken koekjes. In de woonkamer zat Ad in kleermakers-zit rustig op hen te wachten.
“Jaja, kijk daar zit ie Sam. Dat is nou Adje Sam. Ad, dit is Sammie.”
Zonder verdere poespas begon Ad te debatteren en daagde Sammie zo brutaal frontaal uit.
“Hahaha, niet doen Sam! Trap er niet in hoor, hahaha. Ad is kampioen geweest in debaten, ga je nie winnen man.”
“Nou, dan hou ik maar even m’n mond”, zei Sammie deze nieuwe afgevaardigde van het liberalisme moeilijk in te kunnen schattend. Dat was voldoende voor Ad, die uit zijn zit in stilstand in één keer opsprong dat indruk maakte. Duidelijk was dat Ad deze vaardigheid in de ballenbak van Minerva wel moet hebben vervolmaakt. Zo’n soepele beweging zou zelfs in de slangenkuil van justitie een uitzonderlijke manoeuvre zijn, dat Sam dan weer wel geruststelde. Inderdaad leek deze debater wellicht een uitstekende kandidaat en natuurlijk als Mark hem naar voren schoof, dan moest dit wel een serieuze zwaargewicht zijn.
“Lu-ul, long teim no sie kerel!”, en een brassa die geen brassa mag heten volgde, gevolgd door de bekende gebalde vuistjes waar men kleine balletjes perfect in zou kunnen verbergen.
“Ik zal direct van wal steken Ad. We hebben je nodig.”
Ad keek zijn partygenoot doordringend aan en kon niets anders uitbrengen dan: “schokkend man”, direct zijn favoriete stopwoordje in deze sollicitatie gooiend.
“Maar voordat we verder gaan, moeten we nou echt naar de keuken mannen!”
“Koekies!”, brulde Marcos en ook Sam deed poging om “lekker koekje” te brallen; dat door de vers gebakken nostalgie gecamoufleerd werd.
“Weet je nog Mark, na het stappen?”
“Man, hoe ken ik dat nou vergeten, oh mmmmm, zijn ze nog steeds zo lekker?”
“Jullie hebben geluk. Gee zou eerst komen, maar belde op laatste moment af. Iets met een wondje op z’n kin. En dus heeft mama zijn favoriete koekjes gebakken. En laat dat nou net van hetzelfde deeg zijn als destijds!”
“Kennie wachten!”, en in de deuropening naar de gang begonnen Marcos en Ad belachelijk hard aan andermans colbertje te trekken, dat een onheilspellend gekraak van scheurende naden tot gevolg had tussen hun studentikoos aandoend gegil door.
“Wat doen jullie nou?”, vroeg Sam verbaasd en trok voorzichtig aan de kraag van Marcos omdat dat hem het in deze het beste leek om te doen.
“In-vech-ten!”, brulden ze keihard door de gang en kwamen al rollend en grollend in het kleine keukentje van mevrouw van der Kleerscheur uit; waar ze plotseling als perfect opgevoede heren van stand respectvol plaatsnamen aan de keukentafel. Ook Sammie kroop ernaast en zo zaten ze enigszins waardig verlegenheid veinzende, de oude vrouw aan te staren die net van plan was de koekjes uit de oven te halen terwijl het water in de bekken stroomde. Ook Sammie kon deze collectieve speekseldrift niet weerstaan. Er was gewoon iets heerlijk nostalgisch die deze geur van koekjes opriep; dat iedereen een zo lang gemankeerd gevoel van veiligheid gaf.
De oude vrouw bukte zich en schoof voorzichtig de hete bakla uit de oven en iedereen zat vol verwachting te kijken.
“Nou jongens, aanvallen hoor!”, lachte de vrouw grootmoederlijk en legde de schaal met een routineuze zwaai op de onderzetters op de keukentafel.

koekjes“Nou, zien ze er niet heerlijk uit”, kierde Adje. Maar Marcos was al druk bezig en vrat bijna zijn eigen vingers erbij op. Ook Sammie kon zich niet langer inhouden en ongedwongen stak hij een hele koek in één keer naar binnen.
“Jemig man, die smaak…, die heerlijke sensatie… wat een fantastische…”
“Hahaha, dis is heffen Sam, pure extase gewoon. Nou mevrouw van de Kleerscheur; ze zijn net zo geweldig als vroeger hoor, echt een enorm compliment waard. De oude vrouw lachte schuchter en aaide haar Ad over de kleermakersbol toen ze zich terugtrok met de woorden: “ik ga nu boven rusten en zal jullie alleen moeten laten. Maar schroom alsjeblieft niet om alles op te eten hoor.”
“Dank U wel mevrouw, welterusten hoor”, en in no time vraten ze gelijk hongerige wolven, die net voor het eerst in het land waren, de gehele baklade schoon leeg.
“Pilsje heren?”, informeerde Ad en even later zaten ze aan het bier de ingezette sollicitatie te hervatten.

“Okay Mark, wat jij vindt dat weet ik wel. Maar jullie zijn in coalitie dus ik ben reuze benieuwd naar wat links van mijn mogelijk aanstelling vind.”
Sammie schraapte zijn keel en begon zijn standpunt duidelijk te maken.
“Op dit moment ben ik gebaat bij zo weinig mogelijke veranderingen mijn waarde. Zoals je ongetwijfeld weet, heb ik niet zoveel meer te kiezen dus teken ik voor continuïteit. Mijn grootste bezwaar, vanaf het begin dat we Ivo op zijn stelten hebben moeten gooien, was dat we voor die post een vent met ballen nodig hebben en dat zit volgens mij bij jou wel snor. Maar nou ik deze koekjes heb mogen proeven moet ik bekennen dat deze naar veel meer smaken.”
Ad keek Marcos aan en vroeg: “dit is schokkend. Lu-ul, je hebt ‘m van onze ballen verteld?”
“Ad, dit was in het belang van de coalitie. Ik had geen keus, of had je liever ander systeem gewild?”
“Nee, dat zou pas echt schokkend zijn. Okay mannen, ik doe het!”
“Nee,…. lu-ul?”
“Jawel,  lu-ul!”
“Hehehe”, grijnsde Sammie nu ook een beetje onwennig nog; “lul!”
De gemiste klemtoon werd hem vergeven want het dreigende machtsvacuüm was prima opgelost.

Op de fietstocht terug waren de vrinden in opperbeste stemming, zo volledig anders dan waarin ze deze zaterdag waren begonnen.
“Kolere Mark, die koekies man! Nog nooit zulke lekkere koekjes geproefd!”
“Hahaha, jaja; ik zei toch dat die lekker waren.”
Na de duinenrij weer achter zich te hebben gelaten, ademden ze gelijk jonge honden over het stuur de reeds ruikbare lentelucht in. Hoe dichter ze weer bij het centrum kwamen, des te doordringender werd hun andere favoriete geur.
“Sam, denk jij wat ik denk?”
“Chinesie doen?”
“Ja maar hahaha.., maar daarna?”
“Hehehe, gek. Okay okay, laten we gaan. Hehehe ben ook wel benieuwd wat er nou weer in dat fortune-cookie zit.”
“Hahaha, jaja, ben zelluf ook reuze benieuwd wat ons beleid deze week weer gaat worden. Hahaha!”

fortunecookie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.