NationaalSocialistischeAchterkamer I

NationaalSocialistischeAchterkamer I

“Sssst, zo hoor ik niks man, hou nou ’s effen op met dat telraam Alexander”.
Marcos zat met een verkeerd omgekeerd borrelglas aan zijn mobiele telefoon geconcentreerd te luisteren.
“Maar wat hoor je dan, oh vertel me nou. ‘k Kan de spanning bijna niet meer hebben hoor” pruilde Alexandertje vanachter zijn telraampje.
“Ja hoor, verdomd…ik hoor iets ademen …verdorie is het toch waar zeg…ik word afgeluisterd! Kom kom, hier, luister maar eens…”
Alexander sprong op en knelde zijn oorlelletje tegen het ronde glaasje.
“Ja, ik hoor inderdaad wat ruisen…inderdaad baas, dit klinkt niet als een normale verbinding, ik hoor…het klinkt als…als, ja, de zee……. ik hoor de zee.”
“Ja en ik weet precies welke man; dat is de oceaan die je hoort, de grote plas tussen ons en de NSA!” Marcos riep door het raam naar buiten of Sammie naar boven kon komen.

Sammie trapte snel zijn saffie uit en haastte zich de torentrap op.
“Wat is er Mark?”
“Alex, laat Sammie eens luisteren” commandeerde de premier.
“Nee, nee, nee, dat wil ik niet”, weigerde Alexander kinderachtig blij dat ie eens met iets van belang bezig was.
Mark gaf hem een stevige trap tegen de kont en na een hoog gilletje geslaakt te hebben droop Alexandertje, met beide handjes op de pijnlijke plek, af en verliet boos en onder de indruk tegelijk het kamertje.
“Hier”, riep Sammie, “je telraampje!”
Hij gooide het Chinese handwerkrekje door het openstaande raam op het Binnenhof. De rode balletjes kletterden fel op de kinderkopjes en klinkertjes. Vrijwel direct na de impact was Alexander boos druk heen en weer aan het kruipen en graaien, alleen oog hebbende voor zijn stuitende balletjes.”

“Verdomd man, ik hoor ook een verdachte ruis op de lijn, ik wist het wel….”
Mark voelde zich nu ineens van importantie worden en was daarom niet boos op de NSA, nee hij voelde zich eigenlijk een beetje trots.
“Hahaha, moet je horen….”, terwijl hij een naar zichzelf toewuifgebaar maakte naar Sammie. En hij  sprak langzaam en bedachtzaam in de kleine opening van de Aziatische makelij: “riet mei lips…ei laf moor Texas…..hahahaha”, bulderde hij vervolgens. “Hahahaha, Sammie, hoorde je mij? Ik leek Boes wel!”
“Ja, hehehe Mark, maar je brengt me nu wel op een ideetje. Wat dacht je van een afluistertax?”
“Ja, dat lijkt mij uitstekend kerel maar hoe noemen we deze dan, want we gaan natuurlijk niets heffen voor het juiste doel. En om deze onder de B.T.W te scharen, dat gaat gedoe geven hoor.”
Er werd geklopt op de deur en een bekende stem vroeg om toegang.
“Natuurlijk Jeroentje, kom binnen ventje.”
“Sorry dat ik jullie overhoorde maar ik zat zo dicht naar dat bloempje op mijn muur te kijken dat ik jullie ineens letterlijk kon volgen” zei Jeroen met opgeheven hoofd en tegelijk schijnheilig nederig zoals alleen deze minister van geldzaken kan.
“We noemen het B.B.W., het klinkt als en zal er dus ingaan als de vertrouwde koek. Ik zie heel veel potentie in deze bigbrotherwaardering moet ik bekennen en ben bijzonder onder de indruk van deze geniale ingeving”
“Hahaha, ja…B.B.W.! Geweldig man, maak de stukken maar in orde dan gaan we morgen heffen!”
“Eh…Mark?” wees Sammie om aandacht vragend naar het verlichte displaytje op het bureau.

“………..Shit!…”, en snel sloeg de premier het glaasje kapot op de grond en swipe-te ongecoördineerd door de spanning uiteindelijk zijn telefoon uit.
“Nou, verdomme, dat hebben ze dus gehoord”, sprak Mark nu ineens wat minder vrolijk. Hij zag hun geniale vinding even snel vervliegen als dat ie gekomen was en hij begon erg stil te zitten wezen.
Na enkele uren stilzwijgen sloeg Sammie een arm om zijn broeder en fluisterde zachtjes in zijn oor: “wat dacht je van gewoon ontkennen…?”
“….??….” Marcos keek hem met grote vragende ogen aan.
“Ja, gewoon zeggen dat jij niet wordt afgeluisterd door die gasten….dan kunnen zij onze intel niet meer tegen ons gebruiken en kunnen wij gewoon de B.B.W. invoeren…’t is zomaar een ideetje.”
Mark keek zijn maat doordringend aan waarna hij begon te stralen en viel hem bulderend en schokkend van een enorme lachbui in de armen.
“Hahahaha, ja, natuurlijk…ik heb helemaal geen aanwijzingen dat ik word afgeluisterd…” sprak hij alvast hardop oefenend.
“Nee, ik heb geen enkele aanwijzing dat wij worden afgeluisterd” sprak hij nu zonder twijfel en met volle overtuiging.
“Sammie, thanks man…hahaha” en hij begon te zingen: “leve, hij leve lang ,de B.B.W…voor volk en vaderland en dat zijn wij alle-twee…”
Snel pakje hij uit de mahoniehouten schuiflade een fleurig plastic zakje en zette zijn kartonnen feestmutsje op en Sammie graaide er een oprolbaar papieren fluitje uit en begon op de maat op- en afrollend mee te blazen en gooide de kleurrijke confetti over hun beiden heen.
Jeroen keek even ook een beetje aangedaan op gepaste afstand naar het olijke duofeestje en liep meer dan uiterst content de kamer uit, een hoopvolle toekomst tegemoet.
Vermoeid en verzwakt door de slappe lach keken Marcos en Sammie elkander even later aan.
“Tjongejonge, wat een ontlading niet?”
“Hehehe, ja zeg dat wel Sammie, hahaha, ik voel me enorm opgelucht en kijk met het volste vertrouwen weer de kamer in.”

Marcos laat zijn telefoonlijn ontkroesen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.