Oblabie Oboema

Oblabie Oboema

Verfrist stond Marcos deze zaterdag op en schoof vrolijk onder de douche. Hij was vol energie want Oboema kwam op bezoek. Even geen irritante nationale beslommeringen maar belangrijke, frisse internationale kijkjes op zaken die echt belangrijk zijn in het leven. Hij verheugde zich al op zijn spotlicht onbewust dat Nederland in de G7 niet voor komt. Tijdens het ontbijt belde hij Sammie.
“Hé ouwe dibbes, hoe istie?”
“Sta in de file man, gekkehuis. Ben al tegen vijf ijzeren gordijnen opgereden man, je zou zweren dat we al in de CCCP zaten man”
“Maar je ben toch wel op tijd Sam?”
“Geen idee man, sta hier al een half uur voor een afgesloten weg, wilde koppie koffie halen maar de zaak is dicht.. wie heeft dit bedacht?”
“Ja, hahahaha, ikke natuurlijk, Oboema is in town man!”
“Wach ff, kan een meter rijden dus ik ga je hangen hoor, laters!”
“Later man”, en onverstoord vrolijk sprong de premier in vrije-tijdskledij op zijn fiets en laveerde tussen afzettende ijzerwerken door naar zijn Torentje. Boven gekomen sloeg hij zijn agenda open en hij schrok zich de pleuris.
“Wat! Zo druk! Zijn er echt zoveel leiders? Welke idioot heeft dit bedacht?”
Vertwijfeld nam zijn energie in de kern al af tot zijn gebruikelijk en bedenkelijk gemiddelde niveau en hij moest nog beginnen.

Sammie kwam even later bezweet binnen lopen.
“Wat een chaos man, maar… ik ben er eindelijk.”
“Hier, kijk nou man hoe druk het gaat worden.”
Sammy wierp een blik op de agenda dat gelukkig wel leeg was.

“Zo, ja dat is aanpoten Mark. Maar loek on de breit seit kerel, morgen Xi Jinping. Als dat geen lekker eten wordt!”
“Okay, maar laten we even gaan wandelen om de kop te klaren want maandag wordt Die Dee.”
Ze liepen naar buiten en na het eerste checkpoint liepen ze, in het waterige zonnetje, alleen tussen de ijzeren schermen door.

“Die Dee Mark?”
“Ja man, dan ga ik naar Amsterdam, …. Oboema man.”
Sammie begreep dat zijn maat lyrisch was over zijn idool maar zelf had hij een ander idool. Gelukkig hadden ze nu weer een raakvlak en hij babbelde, geëngageerd nu, door.
“Bieonsee man, dat is mijn idool. Hoe die kan schudden is zo verfijntjes man en niet te vergeten dat jouw Oboema daar alles vanaf weet. En ook Bie is in town dus voor mij is 1+1 twee. Mag ik mee? Toe, alsjeblief?”
“Okay, okay. Maar je mot je wel inhouden hoor Sam…. dus alleen als je belooft je te gedragen.”
“Maar natuurlijk man, oh, heerlijke girlpower man, jes we ken! Zo waarlijk helpe mij … kom, hoe heet ie alweer? Oh ja, van Die Dee naar OBie Dee!”, sprong Sammy een vreugdesprongetje.

Bij het volgende checkpoint werden ze geweigerd want ze hadden hun ID-kaartjes niet bij zich dus liepen ze weer terug. Maar daar had een wisseling van de wacht zojuist plaats gehad met duidelijke instructies en ook nu werd hun de doorgang geweigerd. Marcos hief zijn armen omhoog en gilde: “maar ik ben je Premier verdomme! Ik ben de eerste man van het land ja!”
“Dat kunt U wel zeggen maar ik zie het niet”, was het stoïcijnse en meer dan doordachte antwoord van de wachter.
Een heftige discussie ontstond. De wachter was geenszins van plan contact op te gaan nemen met zijn meerdere, hoewel die voor hem stond. Hij wist namelijk wat zijn opdracht was en meer had hij niet nodig.
“Opdracht is opdracht.”
Sammie zag zijn ontmoeting met Bie in duigen vallen en begon te tieren totdat hij zich niet langer kon beheersen en een fel handgemeen ontstond, waarna de wachter met bebloed gelaat timide zich in zijn stemhokje terugtrok.
“Niemand, niemand gaat mij OBie Dee ontnemen!”, veegde Sammy boos zijn handen af en ze liepen weer vrolijk verder.

Weer boven, begonnen ze het niet eerder in Nederland geplande draaiscenario door te nemen. Na een poosje vroeg Sammie wie dit eigenlijk allemaal moest gaan betalen.
“De belastingbetaler natuurlijk. Maar die zal dat graag over hebben voor wereldvrede. Enne vergeet niet hoe de middenstand hier meer dan wel bij zal varen. De economische impuls zal fenomenaal zijn man.”
“En dat is nou weer puur stigmatiseren wat U doet man. Wat nou middenstand, dat wat er nog van over is; is verplicht de deuren te sluiten totdat dat zooitje geregeld weer weg is!”
Alexander kwam door de deur en viel meteen met zijn telraampje mee in huis.
“Kijk maar”, klikte hij geroutineerd zijn balletjes, “dat wordt minimaal een half miljard meer bezuinigen en dan heb ik geeneens rekening gehouden met de verhoogde bijstandsuitkeringen.”
Alexander kwam onherkenbaar zelfverzekerd over. De verkiezingsuitslag had hem duidelijk meer momentum gegeven. Hij zette zijn telraampje in de hoek en haalde een enorme rekenmachine uit zijn tas waar hij driftig op begon te toetsen.

“Zie maar, ook mijn zojuist aangeschafte boekhouder zegt het; minimaal een half miljard, dus! En als ik hier op druk…. ja, kijk …. dan zie ik duidelijk dat jullie uitgaven uit de pas blijven lopen met de inkomsten heren en daar wens ik dus niet aan mee te werken tenzij er voor mij ook wat in zit.”
“Okay”, begon Sammy, “dat is een stevig prijskaartje. Maar, daar kennen we wel OB voor zien. Dus show mie de monnie!”
“OB? Wat hebben tampons nu met deze tegenslag te maken? Als dit jullie idee van een doekje tegen het bloeden is, is dat helemaal niet leuk! Hier gaat het volk geen genoegen mee nemen en ik zeker niet!”
“Hahahaha, tampon man, tampon! Hahahaha, hoehoehoe… Pechie…., hij bedoel Oboema man… en Bie! Gek dat je d’r bent, hahaha.”
Marcos droogde zijn tranen en schokte nog even na.
“We hebben het hier wel over OBie Pechie, dus dan is een half miljard dus helemaal nada!”
“Oh”, verontwaardigd werd Alexander nu, “gaan we op die toer?”
“Nee!”, zei Marcos direct resoluut in zijn element, “we gaan op toernee!… Hahahahaha, hihihi..snappie… toer-nee?!”
“Ik moet hiertegen protesteren heren”, hief Alexander zijn wijsvinger hoog in de lucht. “Wat zijn jullie toch kinderachtig bezig, bah, bah en nog eens bah!”
Maar voordat hij verder kon protesteren, voelde hij een stekende pijn in zijn vinger. Sammie was het beu geworden en hield het vingertje van Alexander eng verkeerd omgebogen dat hem deed inbinden van de pijn.
“Op je knieën!”, commandeerde Sammie het vingertje gevaarlijk doorbuigend maar Alexander was even blij dat hij geknield nu iets minder pijn voelde.
Met in zijn ene hand nog steeds het vingertje stevig vastgeklemd, pakte Sammie nu met zijn andere hand de broekriem van Alexander stevig vast.
“Ja, hahaha, ja Sammie, oh ja, jonassen!”, joelde de premier redelijk onvolwassen.
“Hahaha, da’s lang geleje!”, kraaide hij van plezier. En na een “één twee drie in Godsnaam”, werd Alexandertje hard de trap afgedonderd.

“Hehehe, de gek… de enige volksvertegenwoordiger met ballen buiten z’n broek. Wat denk dat stuk ellende wel niet zeg. Noboddie ken teek ewee my Bie!”
“Jes we ken man, hahaha, oh ja …. we zijn er weer! Dank je wel man, ik voel me weer helemaal opgeladen en heb er toch zo’n zin in!”
“En anders ik wel Markie, kom aan… tijd voor een echt motownliedje.”
Uit de kast pakte Sammie een niet gestemde doffe gitaar en begon hier kinderlijk op los te ronselen. Zelfs in het hokje buiten, hoorde de wachter de mannen vrolijk Oblabie Oboema zingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *