RiepoMan

RiepoMan

In het hoogtepunt van de razende storm zoog Marcos zijn longen tegen de wind in vol met ultrafijn stof.
‘Heerlijk!’, ging het door zijn hoofd en hij ging nog maar eens stevig op de trappers staan. Verwaaid stalde hij zijn Batavus in de lege fietsenstalling en maakte de opgang naar zijn werkkamer. Het was ondanks de gierende wind stil. Het noodweer had het land platgelegd. Maar ongevoelig voor de wereld om hem heen, ging hij achter zijn bureau zitten om creatief beleid te gaan verzinnen. Want daar ging hij meer dan prat op. Hij had echt heel veel geld nodig en iedere dag weer was het buffelen om de uitgaven te kunnen blijven bekostigen. Gelukkig was hij gezegend met een uniek talent dat hij dankzij de crisis volledig had kunnen ontplooien.
Hij had een enorme neus voor inkomsten en beschouwde zichzelf als de beste CEO die de BV Nederland ooit had geleid. Hij ploos de reeds doorgevoerde belastingverhogingen na en zag tot zijn tevredenheid dat zijn superieur verzonnen a-b-a-b-schema het land steeds gezonder maakte.
“Na de Accijnzen komt de B van BTW en als ze die vergeten zijn is de A weer aan de beurt, tussendoor wat bezuinigingen en een kind kan de was doen…hahaha, en dan beweren dat ik het niet snap, de sukkels!”
Voor hij aan de thee ging, werd hij alweer overrompeld door een lumineus brandend idee dat zo geweldig was dat hij deze zo snel mogelijk moest implementeren.
“Verdomme man, je bent gewoon goed zeg”, en hij klopte zichzelf met de rechterhand op zijn linker schouder want dat verdiende ie nu eenmaal.
“Dat lijkt potdomme gewoon wel op zo’n vogelproduct uit Colombia!”, en hij belde naar Sam, waar ie bleef. Sammie had vanochtend besloten de storm in huiselijke luwte af te wachten en nam slaperig op.

“…eh…ja..hallo?”
“Sammie! Goeiemorgen deze vrijdag man, ik ben eruit!”
“….. Oh, je deet, hoe ging het?”
Met gemixt hete gevoelens voelde Marcos weer die tong van Onno, maar geconditioneerd reageerde hij: “oh ja.. die deet man, dat was helemaal geen deet. Shie stoet mie up… je had gelijk man, ik had veel beter met jou naar de Chinees kenne gaan. Maar genoeg ebout mie Sam, ik heb een idee! Kom snel!”
En na een politiek vragenuurtje kwam Sammie fris gebaad met droog gewaaide schedel binnen en ging hij zitten in zijn favoriete art deco stoeltje bij het raam.
“Okay Mark, ik luister.”
“Hahaha Sammie, ik denk dat ik het heb. Gevonden Voorwerpen!”
“….?….”
“Die halen we op, plempen die op marktplaats en Bob is je oom! Nou… briljant of nie?”, straalde de premier over zoveel aangewend intellect.
“Ik mot hier effe over denken Mark, Gevonden Voorwerpen? Waar hebbie het over?”
“Geplukte bossen vol kadootjes, hahaha, zo in onze schoot man!”
Sammie was verward maar voelde instinctief dat Marcos wat had gevonden.
“Eh… okay, maar ik kan nog nie helemaal de lijn in dit beleid ontdekken Mark.”
“Hahaha, die ligt bij Gevonden Voorwerpen man, hahaha!”
“Okay Mark en nou in ons jargon alsjeblief.”
“Riepooooo! Pluk de dag man! Zie je de lijntjes al?”
“Riepo?”
“Ja man”, en de premier werd nu een beetje ongeduldig maar snapte al snel dat niet iedereen kon zien wat er continu uit zijn creatieve geest ontsprong. Hij was gewend onbegrepen te worden dus lichte hij weer geduldig zijn masterplan toe.
“Rieposession Sam, we plukken dat tuig en verkopen zelluf die shit!”
“Oh… natuurlijk man, ja… ik zie het nou ook, denk ik. In de Steets doen ze dat al jaren en daar is het inderdaad een aanzienlijke economische kurk geworden, dus ja man… als er erregens drugs te halen zijn, dan is is het wel hier. Natuurlijk Onze Domeinen!”
“Hahaha, gewoon een Colombiaans eitje nie”? “
“…?.. Oh ja, Columbus, hehehe ja Mark een eitje.”
“Jaja, we gaan op lucratieve ontdekkingsreis!”
“Maar hoe komen we binnen en verder hoe doen het logistiek gezien?”
“Heb ik al lang uitgedokterd, we gaan naar de Gamma en plaatsen een mega order. We zegge dat we op de fiets zijn, we liegen dus niet want dat mag niet en vragen om een gratis boedelbak!”
“Ja, dat zou zomaar kunnen werken. Op naar de Gamma man!”
“Hahaha, en terug via de Domeinen! In dit weer zit toch iedereen thuis dus hebben we de plaats voor ons alleen!”
“Verdomme Mark, jaja, gewoonweg briljant weer!”

Ze stonden al zeker tien minuten in het verlaten gangpad van die andere klussen en nog werden ze niet geholpen. Marcos zag zijn horloge tikken en werd een beetje nerveus.
“Dadelijk gaat iedereen weer de straat op en valt alles in duigen.”
Sammie verbrak daarop het sleutelkastje met de mengkranen en het alarm ging af waarna ze razendsnel werden geholpen. Nog in het middelpunt van de storm parkeerden ze de lege boedelbak bij de DRZ te Soesterberg en verschaften zich brutaal ingang tot de enorme hal.

Sammie deed het licht aan en ze liepen langs de uitgestalde bolides op zoek naar de kluis met beter te vervoeren spul, dat ze vrij snel in de neusgaten kregen. Via de achterdeur kwamen ze in een afgesloten ruimte, die door Sammie met een onderweg opgepikte laserbrander handig werd geopend en daar lag de toekomst van het land.
“Jezus Mark, zoveel kennen we geeneens meenemen man”, en koortsachtig sneed Sammie de eerste de beste cellofaanverpakking open en begon geconcentreerd lijntjes op de tafel in het midden van de ruimte te trekken.
“Wat doe jij nou?”
“De lijn Mark! De lijn van ons nieuwe beleid, je hebt zelluf gezegd!”
En toen zag Marcos het ook en nieuwsgierig ging hij naast Sammie aan de rand van de tafel staan en keken ze beiden naar het aantrekkelijk lijnenspel.
“En nou?”, informeerde Marcos. Er komen was één, maar er mee wegkomen; dat had ie nog niet bedacht.
In plaats van zijn maat te beantwoorden, boog Sammie plotseling als een knipmes voorover en snoof in een ferme haal in ene zo’n kleine 35 cm. witgoed door zijn niet dichtgeknepen rechter neusgat op.
“Damn! ….Damn man! …. Whoo, jaja, on top of the world Ma!”, krijste Sammie die opeens een abnormaal drukke uitstraling kreeg.
“Wat doe je nou man? Komaan Sam, we motten dat spul inladen en snel een beetje.”
“Wach effe hoor,” en een tweede inhalerige buiging volgde, waarop Sammie keihard op de rand van de tafel knalde en daarna op de grond gevallen keihard begon met hysterisch lachen.

“Hahaha, ja man… Verdomme Marrekieeee, hahaha…. Ei Fiel Goooeeeeed! Kom aan man…, neem ook een haal en ik beloof je dat we dit in een vloek en een zucht hebben ingeladen,” waarop hij stuiterend weer opkaatste en nu met beide gaten begon te snuiven gelijk een jachthond voor een hol vol met konijnen.
Zo had Marcos zijn gabber nog niet meegemaakt en probeerde hem te bedaren dat een tegengesteld effect had.
“Komaan Sam, we motten nu echt gaan hoor”.
Maar Sammie was helemaal los en begon zijn overhemd uit te trekken en ging dwaas zingen. Niet zijn alom bekende Tom Jones imitatie, maar een uiterst ongebruikelijk rauwe James Brown versie van ‘I’m a sexmachine’.

Deze uitvoering bracht Marcos voor even terug naar die ene memorabele en enige avond uit zijn jeugd. Zelfs Marcos was namelijk ooit stiekem uitgegaan en had zo vele uren in het geniep van het nachtleven geproefd met belachelijk veel colaatjes. Hij werd in een golf van adrenaline meegenomen en had als apotheose heel gek staan dansen op de dansvloer, stijf van de cafeïne, dat hem toch zo’n euforisch gevoel had gegeven dat het naar meer smaakte. En juist zijn perfecte dansnummer stond Sammie nu, met zijn tokus heel hard draaiend, keihard te zingen met open boersoe die wel dik behaard bleek met gouden ketting die daar echt heel koel doorheen zwaaide. De volgende avond was hij op zoek naar die kick weer enthousiast op pad gegaan, maar de uitsmijters weigerden hem de toegang omwille van zijn dansje? Onbegrijpelijke aangiftes van ontucht, wanstaltig gedrag in het openbaar en wat al niet meer; volgden snel daarop en Marcos werd voorgoed gebanned  uit het nachtleven met een afschrikwekkend voorwaardelijke taakstraf. Achteraf maar goed ook, want anders had hij zich nooit zo kunnen ontwikkelen als nu natuurlijk. Want oh, de verleidingen had ie als onzekere puber vast niet kunnen doorstaan en voor ie het besefte knalde ook hij heel hard snuivend op de tafel die in no time leeg werd gezogen.
Nu was het Marcos die als Tony Montana helemaal uit de plaat ging tussen de schappen. Niet zijn overhemd, maar zijn pantalon trok hij uit en gilde heel hard: “shee hello toe mei littel frent!“, en begon te graaien naar zijn boxer.
“Okay okay Marrekie, bewaar die maar voor een andere vent hoor… Hehehe maar het voelt goed niet?”
“Goed? Fokking paradijs man! Maar kom; zeg nou even gedag. Toe nou, kijk hij komt al piepen.”
Ondanks de rush zag Sammie dit nog steeds wel in perspectief en gaf zijn maat een keiharde klap voor z’n kanis.
“En nou kappen Mark, we moeten inlaaien!”
De klap werkte precies op het juiste moment en stijf van de coke waren vele schappen razend snel leeg gehaald. De boedelbak werd in de Hofvijver gepleurd en dankzij de storm waren ze ermee weggekomen. Hilarisch vierden ze hun feestje verder wit uitgeslagen in het Torentje maar toen Marcos compleet stoned op zijn bureau was gaan staan, om voor te doen hoe hij die ene avond zo geweldig had gedanst, werden ze keihard ontnuchterd.

Droge harde knallen klonken en de ruitjes verbrijzelden toen vele kogels insloegen in het oude pleisterwerk van het plafond. Instinctief gooiden ze zich op de grond en angstig zichzelf tussen de vloerplanken persende als het ware ondergingen ze een kogelregen dat nimmer in de geschiedenis van onze democratie juist daar werd afgevuurd.
“Wat de fuck Sam?”
Maar Sammie was druk bezig 112 te bellen en begon te gillen tegen die receptioniste; die hem met allerlei vervelende vragen bezig wist te houden.
“We liggen onder vuur ja! Hellup verdomme!”
“Ik moet even kijken waar onze patrouillewagen zich bevindt, een ogenblikje geduld a.u.b.”, en een onwerkelijk deuntje werd overstemd door het automatische spervuur dat het kamertje volledig aan puin schoot. Het waren slechts vier minuten die wel uren en uren leken te duren, maar uiteindelijk hoorden ze een paar scootertjes starten en hard slippend wegscheuren. Sammie keek voorzichtig naar buiten en zag nog net hoe de laatste schutter met hard fladderend bontkraagje door het poortje aan zijn zicht ontkwam.
“Verdomme Mark, dit was een ordinaire hit man!”
Maar Marcos verkeerde in shellshock en zat heel raar te bewegen onder zijn bureau.
“Okay okay Mark, ik heb het gezien. Geweldig gevoel voor ritme, maar vergeet nou voor eventjes die geweldige avond en luister wat ik zeg. Dit was een serieuze liquidatiepoging man, de onderwereld heeft ons op de korrel. Die van boven kennen we wel hebben maar als we nou zelfs naar het leven worden gestaan door ordinaire drugsdealers?… Tja, dan weet ik niet meer of dit idee wel zo briljant was hoor.”
Deze geuite twijfel aan zijn vernuft deed Marcos aan zijn psychose ontsnappen.
“Ik ben en blijf briljant Sam”, en shaken but not stirred kroop hij vanonder het bureau vandaan. Hij schudde het puin van zich af en nam de situatie even op.
“Zozo, die gasten hebben spullen hoor. Maar… wij hebben Iebee!”
En snel begon Marcos foto’s te maken van de enkele nog stevig verpakte zakken op de gang. Onderwijl snoof hij heel diep de met dat fijne stof vermengde lucht in.
“Hoe ken je nou die rommel zo op je gemak gaan uploaden man, terwijl we wel dood hadden kenne zijn?”
Gewapend met zijn mobieltje ging Marcos weer redelijk stoned pal voor Sammie staan en krijste.
“Omdat ik Hanna Montana ben, voor altijd ja!”, dat zijn geaardheid door de opgelopen stress wederom leek te benadrukken
“Tony man, je bedoelt Tony, Mark.”
“Wateffer Sam, ik ben de Premier van dit land en ik ben wel degene geweest die dit geld heeft gevonden! Dus om alle zorgen voorbij te zijn, wil ik, deze jongen dus, best wel mijn leven riskeren, jemig ik voel me goed zeg.”
“Maar het meeste spul is kapot geschoten, dus zoveel winst hebben we niet meer en dat wat rest is ons leven toch echt niet waard… toch?”
“Sammie, Sammie; kijk om je heen. Zoveel shit dat hier nou ligt is goud waard man, ze hebben ons een dienst bewezen.”
“Hoe dan? Deze puinhoop krijg je aan de straatstenen niet kwijt.”

“Hahaha, tja, je bent premier of niet Sam. Die rotzooi verkopen we toch aan de toeristen man. En dat zou zomaar meer op kennen leveren dan alle biedingen op Iebee.”
Dat maakte indruk op Sammie, die wederom bevestigd kreeg dat dit de man voor deze nosejob was.
“Okay, stel dat we dat spul echt gaan verkopen om al onze gaten te vullen. Maar, denk even met me mee, als de begroting zo’n enorm overschot krijgt, dan gaat de bovenwereld morren hoor. Want zoveel in de plus zijn we dan in eeuwen niet geweest. Het volk wil dan…. kan het verdorie bijna niet uit m’n bek krijgen…lastenverlaging! Brrrr de horror man!”
“Hahaha, ben je ook al hier weer voor Sammie.”
“Hoe bedoel je?”
“Het volk wil alleen maar weten hoe iets komt en wat daar het gevolg van is, of hoe dat überhaupt gekomen is; willen ze niet weten joh. Dus ja, ze zien dat het beter gaat maar weten niet dat dit door onze deal komt. Ik bedoel, je moet ze wel in de waan van vandaag de dag laten. Dus, we verhogen gewoon weer de accijns op benzine. Ik stel voor per 1 januari; gerustgesteld?

Te Koop: legale smokkelroute in de grensstreek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.