Second Room Rumble

Second Room Rumble

“Godskolere ik wor niet goed!”, en op de wijze van Sjef van O. zaliger, maar dan minder kolderiek greep Spekkie naar de plu-bak en leegde in een enkele peristaltieke beweging zijn maaginhoud.
“Die gast is knettergek voorzitter!”, gilde Gee in de interruptie-microfoon.
Alexander was net met een fraai betoog bezig over de rooskleurige balletjes aan zijn telraam maar werd bruut onderbroken door de misselijk makende lucht van zuur ruikende, half verteerde bamiballen en nasischijven. Verbaasd wees hij naar Spekkie en eiste dat ie per direct de volle plu-bak buiten de Kamer moest zetten. “Voorzitter, zo kan ik mijn betoog niet afronden hoor, ik begin hier misselijk van te worden.”
“Ja, godver, en ik dan?”, zei Spekkie nu weer op beide benen het schuim van de bek vegend. “Weet je waar ‘ik’ kotsmisselijk van wor? Van die Gee, die Indo presteert het om een hele bevolkingsgroep weg te zetten! Daar word ik letterlijk kotsziek van hoor.”
Gee voelde zich in deze consternatie in zijn element en begon zonder de versterking van de microfoon naar Spekkie te gillen.
“Doe ’s ff normaal man. Wat nou wegzetten? Wat nou? Het eerste dat ik weg zou zetten is die kotsbakkus van jou!”
“Wat zeggie daar? Volgens mij solliciteer je naar een klap op je muil, kom maar op!””
Uitdagend begon Gee te zingen; “lulletje rozewater, lulletje rozewater.”

Spekkie a.k.a. cockyrosewater
Gee ‘the Indo’ Wee

Anouschka sloeg nu hard met haar hamer en krijste: “orde mensen, orde! Zo gaan wij niet met elkaar om! Ik schors de vergadering en verwacht dat jullie je gaan bekoelen en elkander dan de hand schudt want zo; gaan wij niet met elkaar om! Spekkie ga jij in de hoek staan en jij Gee, in de andere. En laat ik jullie niet meer horen!”
De voorzitter beende de Kamer uit voor een kort recesje.

Timide gingen Gee en Spekkie in tegenover elkaar gelegen hoeken staan met de handjes op de rug en de kopjes naar beneden.
“Hahahaha”, begon nu Marcos te bulderen nadat Anouschka de Kamer had verlaten, “eerste ronde, de eerste ronde! Alle weddenschappen lopen via mij!”
Sammy begon met proppen te schieten naar Gee die net deed alsof ie niks voelde. En Alexander was alle roze balletjes weer naar de linkerzijde van zijn telraampje aan het schuiven. De rest van de kamerleden stelden zich op in een lange rij om hun gokjes bij Marcos te wagen. Wie zou er winnen? De zaal vulde zich met een langzaam oplopende spanning en snel nam een ieder weer plaats achter zijn of haar vertrouwde bankje.
Er werd hard op de deur geklopt en Anouschka stak haar hoofd door de reet.
“Over vijf minuten eis ik volledige orde want dan hervat ik weer de vergadering hoor!”
Alexander maakte een vuistje ten teken dat ie er dan weer klaar voor zou zijn en een knipoog naar de voorzitter die allengs weer voor even verdween.
Marcos wierp zich ondertussen op als scheidsrechter en verdeelde de taken over de aanwezige volkspartijen.

“Beste mensen! We zitten hier met elf partijen dus ik stel voor dat we het gevecht over elf rondes laten doen plaats vinden. Willen jullie naar gelang aantal zetels dan ook een rondebordje maken? Ik zelluf begin met de 1.”
IJverig gingen de kamerleden aan de slag met viltstift en papier waarna ze op een stapel voor de premier werden verzameld.
“Ja, hallo? En ik dan?”, stak Louwieke zijn vinger op. “Ik mag dan wel afgescheiden zijn van Gee maar ik heb nog geen afscheid genomen hoor!”
“Je hebt gelijk Lowieke, maak jij dan maar nummer twaalf. Twaalf ronden beste mensen, geen elf maar twaalf ronden!”
Marcos keek naar Sammie en vroeg achter zijn knuisten onhoorbaar voor de rest: “ken jij geen lekker wijf Sam, voor de bordjes bedoel ik.”
Sammie stuurde meteen een whatsappje en even later kwam een blonde, uiterst bevallige dame op hen aflopen.
“Wat ken ik voor de heren betekenen?”, vroeg je in onvervalst plat Haags. Na de uitleg ontdeed ze zich van haar kledij en hield het eerste bordje in de lucht. Net op het moment dat Anouschka weer binnen kwam.

Verbaasd keek de voorzitter naar de vrijwel naakte rondemiss maar herpakte zich snel met haar hamertje.
“Dit, is hoogst ongebruikelijk….. maar, ik begrijp dat de gemoederen dermate zijn opgelopen dat deze toestand niet meer kan worden vermeden”, sprak ze uiterst realistisch de Kamer toe. “Gee en Spekkie, komen jullie eens hier.”
Timide schuifelden de twee aanstaande kemphanen naar de voorzitter een forse reprimande verwachtende.
Anouschka boog zich naar Marcos en na wat gefluister onderling, sloeg ze met haar hamertje twaalf maal hard op het bureaublad.
“Ik heb begrepen twaalf ronden heren. Dat moet dan maar. Geen stoten onder de gordel en niet langer dan twee seconden afklemmen want ik sta geen worstelpartij toe in dit huis! Hebben jullie dat begrepen?”
Beiden knikten zonder geluid.
“Schudt elkander dan nu de hand en ik geef jullie daarna over aan de premier om deze onverkwikkelijke zaak voor eens en voor altijd te beslechten.
Gemeen en vals kijkend, schudden ze snel elkaars hand en gingen zich daarna warm springen in hun hoek. Marcos stond op, schoof Alexander opzij en nam de microfoon.

“Ar joe reddie toe rummmmmmmmmmbeeeeeeeeell?”
De Kamerleden gingen helemaal los en een luid gejuich ontsteeg terwijl velen op hun bankjes klommen, enthousiast juichend en elkaar ophitsend.
De bevallige miss begon haar ronde te lopen en vele waardepapiertjes vlogen door de lucht en oneerbare voorstellen werden haar toegeroepen veilig in de anonimiteit van de kolkende massa.
Marcos haalde uit zijn zak een meer dan eens gebruikte witte zakdoek en hield deze omhoog. “Wanneer mijn geliefde smartlap de grond raakt…..ja… dan begint de eerste ronde!”
De zaal werd stil en de premier liet de natte doek vallen die sneller dan verwacht met een licht zompig geluidje op de vloer viel.

Gee bleef stijf in zijn hoek staan maar Spekkie vloog vurig op zijn tegenstander af. Hij haalde uit met een enorme widowmaker maar net voordat hij de impact verwachtte bukte Gee plotseling, de klap ternauwernood ontwijkend. De vuist van Spekkie sloeg met een krakende dreun vast in een houten wandpaneel en Gee liep snel om de vastgeslagen Spekkie heen. Na een ferme en keiharde rake trap vanachter in het kruis van Spekkie begon hij met zijn vuisten in de lucht te dansen.
Een protesterend gejoel steeg op want dit had niets met de edele bokssport te maken. Spekkie gilde het uit van de stekende pijn en net voordat hij misselijk zou worden viel hij flauw.
“TKO!”, gilde Gee juichend, “TKO!”, nog net boven het ontstane tumult uit.
“Dat is het eerste verstandige wat ik je in tijden heb horen gillen Gee”, beaamde Anouschka. “Inderdaad! Tweede Kamer!…Orde!….Orde!”
Alexander begon hardop met tellen, maar zelfs na honderd hing Spekkie nog roerloos aan de wand. Het werd stiller en stiller totdat uiteindelijk alleen het aftellen van de zesenzestigste democraat nog hoorbaar was. Pas bij driehonderdenveertien begon het gekreun. Een zucht van opluchting woei door de Kamer en met vereende krachten werd Spekkie verlost van het hout. Maar lopen zat er voorlopig niet in en in gestrekte toestand moest hij worden afgevoerd.
Anouschka hamerde met haar hamertje en eiste voor de zoveelste keer orde.
“Potverdrie! Gee! Joe ar diswkallifeit!”, gilde Marcos nu en verklaarde de clash geseponeerd. Sammie keek teleurgesteld naar de rondemiss die de Kamer verliet.
Een ieder haalde stilzwijgend zijn of haar inleg weer op bij de premier waarna de gebruikelijke nonsens door onze volksmenners weer werden hervat.

Over de Oekraïne ging het verder en hoe ook daar een bokser het verschil niet had kunnen maken. De dag werd samengevat door de voorzitter met de volgende woorden.
“Lieve, lieve mensen. Ik heb jullie even laten gaan maar ik hoop dat zelfs jullie nu inzien dat geweld niet het antwoord is op frustraties.”
“Helemaal mee eens!”, schreeuwde Gee, maar werd door iedereen verder genegeerd.
“Ik hou het niet meer Mark”, fluisterde Sammie tegen zijn vriend. “Ik ben weg hoor, toedeledokie man”, waarna hij stilletjes de Kamer verliet en kwijlend en snuivend begon de bevallige voetspoortjes te volgen gelijk een jachthond met jeuk.
Voor Marcos was de lol er nu ook wel vanaf en deed de stapel borden in zijn aktetas waarna ook hij de Kamer onopvallend, via de achterdeur verliet. Hij wist wat er ging komen dus maakte zich ijlings uit de voeten. Buiten hoorde hij nog de leden als één man dreunen: “Nee juf. Het is hier niet de Oekraïne. Ja juf, wij gebruiken alleen het debat.”
Anouschka keek best wel een beetje trots op haar klasje neer. Ze had de boel weer een dag langer dan menigeen had verwacht bij mekaar weten te hameren.
De enige die niet mee dreunde was Gee. Hij was geconcentreerd bezig een spotprentje van de voorzitter te tekenen. Een glimlach kon hij niet onderdrukken toen hij de sikkel achter haar hamer geel inkleurde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.