Tsaar aan de Noordzee III

Tsaar aan de Noordzee III

 

Het enige dat buiten de vogeltjes hoorbaar was, op deze vroege vrijdagmorgen in april, was het monotone geronk afkomstig uit het woninkje van Sjanien. Dit was in het goede deel van de laan redelijk hoorbaar. Dat kaartje was op de één of andere manier toch niet in haar koude kleren gaan zitten en ze had het de vorige dag op een iets te veel zuipen gezet. Uiteindelijk was ze laat en stomdronken naar bed gegaan.
‘TringggggTringgggg’
Het gesnurk staakte heel even maar hernam even later de gebruikelijke frequentie.
‘TringggggTringgggg’
Nu opende Sjanien verdwaasd haar ogen. Ze had geen idee waar ze was en die snerpende koppijn hielp ook niet mee.
‘TringggggTringgggg’
Traag en onder enkele moeizame kreunen, draaide ze zich op haar buik en liet één been met een doffe dreun op de houten vloer vallen.
‘TringggggTringgggg’
“….Hou op… oh..sssssst!”
‘TringggggTringgggg’
Het was haar gelukt op te staan en met half open duster liep ze scheef in en op haar dito pantoffeltjes naar de voordeur.
‘TringggggTringgggg’
Toen ze langs de spiegel in de hal liep, viel de doorgelopen mascara in verdiepte donkere wallen haar niet op. Ze voelde zich een wrak. Want normaal was het eerste dat ze iedere ochtend routineus deed; een schoonheidscheck voor de spiegel in de frisse badkamer. Maar nu voelde ze zich geradbraakt. Deze ochtend was ze op automatische piloot als het ware en nog half slaperig draaide ze met een twijfelachtig rukje de voordeur open en kneep ze haar ogen dicht tegen het felle ochtendlicht.

“KATJOESJA!! OH KATJOESJA!”, met tranen; veel biggelend over zijn wangen stond Putain daar zijn liefde over te brengen. Hij begon heel emotioneel te rappen.  Maar bij de tweede zin kon hij niet helpen de half ontblote borst te zien, die in het zonlicht achter de scheve duster steeds groter leek te worden. Hij kon zich niet meer inhouden en stortte zich met alles wat ie had en nog meer, op Sjanien. De minister, die al niet echt stevig ter been was deze ochtend, begon te wankelen. Putain rook de ochtendalcohol nu hij zich in haar wilde begraven en die lucht triggerde een diep gevoel van waanzinnige geborgenheid waardoor hij zich nog enthousiaster, dat al welhaast onmogelijk leek, in de vrijpartij stortte.
Sjanien was meer willoos verbaasd dan wakker en verloor haar evenwicht. Ze buitelden onstuimig de gang in en Sjanien voelde werkelijk overal handen op haar lijf. Maar ter hoogte van haar schoenenrekje onder de kapstok voelde ze niets meer en lag ze roerloos onder grote druk stil te liggen. Putain had zijn hoofd gestoten tegen de ijzeren paraplubak in art deco motief. Hij had zijn bewustzijn verloren net toen Sjanien de hare weer hervond. Ze duwde de Rus van haar af en stond op. Verbaasd keek ze naar haar aanrander op de plavuizen.
“Putain?”
Haar adrenaline begon nu pas te werken en ze snelde naar haar appeltopje en klikte op het picogrammetje van ‘gezichtboekje’. Deze kwestie was te ernstig om solo af te handelen en ze begon een chatsessie met Popla123.
‘Mark.. ben je daar?’
‘Hé, een hele goedemorgen Sjanien, ja, ‘k zit net aan de T, die op één na laatste van qwerty, hahahaha.”
‘Putain ligt hier in de hal!’
Sjanien zag dat Marcos druk aan het typen was maar er popte nog geen reactie op, hij had even tijd nodig, tijd die ze niet had en typte verder.
‘Putain Mark! Hier, in mijn hal! Hij heeft me aangevallen en ligt nu in het westen!’
‘Sjesus… Sjanien!’
‘Hij moet vannacht de grens over zijn gekomen Mark, wat moet ik doen. Hij is nu even out maar ik ben te zwak om hem van me af te houden hoor, je moet me helpen.’
Marcos liet zijn raderen op volle kracht draaien en knipte in zijn vingers.
‘Wodka Sjanien! Met Wodka kan je hem stoppen, giet ‘m vol en we komen er aan!’

Na enig gerommel in haar drankenkabinet vond ze verrassend vele flessen Smirnoff, die ze rinkelend naar de hal sleepte. Ze schroefde de eerste open maar besefte dat dit niet puur zou werken en haastte zich naar de keuken. Putain begon al bij te komen hoorde ze en snel vulde ze een schoonmaakemmer met ijsblokjes.
Terug in de hal keek Putain haar huilend aan en begon hartverscheurend weer met buitengewoon ontroerd zingen, zijn diepste gevoelens bloot leggende.
“Hier Poettie, vodkaonice, your favorite”, en ze begon, om en om, een ijsblokje in zijn mond te proppen die ze hem liet wegspoelen met vele slokken wodka. Willoos als was op de centrale verwarming, liet Putain zich voeden met zijn nationale levensvocht. Het duurde even maar het was onvermijdelijk dat hij in staat van langdurige bewusteloosheid ging verkeren en inderdaad het bleek te werken. Sjanien had de Rus kunnen stoppen die nu laveloos tegen de trap hing en zijn tranen van liefde in dronkenschap de vrije loop liet gaan. Na een dubbel prevelend “oh Katjoesje….” viel hij bewusteloos verder op de plavuizen.

‘TringggggTringgggg’
Sjanien veerde op en opende de voordeur. Marcos en Sammie kwamen naar binnen en keken in opperste verbazing naar de bewusteloze man op de vloer.
“Jemig… hij is het Sam.”
“On-ge lo-ve-loos man!”
“Als de heren mij even willen excuseren dan moet ik nu echt toilet maken hoor”, en Sjanien liep de trap op naar de badkamer.
“Nee…natuurlijk meid, je ziet er niet uit joh…”, zei Sammie gebiologeerd starend naar de verslagen Putain.
“Nou, het is wel duidelijk dat we geen betere minister op Defensie hadden kunnen zetten zeg, singelhanded gewoon, helemaal alleen heeft ze de invasie gestopt.”
“Inderdaad Mark, ik ben ook onder de indruk… maar hoe nu verder?”
“Laten we ook maar wat drinken eerst want ik heb nog niet ontbeten.”
Dit plan leek hen de meest aangewezen en even later kwam Sjanien opgefrist naar beneden. Ze trof een vrolijk stel aan, dat de ene na de andere kinderachtige kwinkslag met slappe lachsalvo’s liet volgen.

“Heren! Doe ff normaal nu, wat doen we met de Rus?”
Betrapt keken de mannen Sjanien aan maar herpakten zich.
“Enige dat ik ken verzinne is dat we die joker zo snel mogelijk de grens over moeten krijgen”, zei Sammie.
Marcos vulde aan: “je hebt gelijk, hij mot ’t land uit! Zo rap mogelijk!”
Sjanien kreeg een ingeving en vroeg: “zou een straaljager snel genoeg zijn?”
De gezworen kameraden keken nu hoopvol naar Sjanien en knikten volmondig ja.
“Dan zeg ik op naar Volkel!”

 

Natuurlijk, beseften de mannen nu ook; de verdedigingsmissie zou met vliegend tuig worden uitgevoerd en wat was nu meer toepasselijker dan deze spontane ingeving van Sjanien?  Als ze Putain zo weg konden smokkelen dan zou het misschien met een sisser aflopen.
Sammy rolde Putain in de kokosmat en met Marcos tilden ze de rol op en bonden deze op de imperiaal van de kekke mini van Sjanien. Snel reden ze richting de vliegbasis. Het pasje van Sjanien gaf hen directe toegang en met enige moeite sleurden ze de mat, die nu schaak lag, de hangar in. Binnen werd Putain in een piloten-outfit gehesen en via het wankele trapje de cockpit in gepropt.
Met de manual in haar hand gaf Sjanien instructies aan Sammie bovenaan die alle knopjes precies zo draaide als gezegd en even later zagen ze een afgedankte F16 taxiën naar de grote baan. De automatische piloot deed nog goed dienst en Sjanien gaf verdere telefonische instructies aan de verkeerstoren. Na bevestiging met de persoonlijke code van Marcos werden de vluchtgegevens ge-upload en vertrok de jet met overdonderend geraas richting de Krim.
Bij de kleine mini maakten ze een vreugdedansje, ze hadden gestreden en overwonnen.
“Voor volk en Vaderland!”, gilden ze trots en alle coupletten van het Wilhelmus passeerden vrolijk de revu in het kleine autootje, op weg terug naar Den Haag. En stiekem zagen ze de krantenkoppen al dat er een akkoord was bereikt, Putain bleek nu chantabel en nog wel met zijn diepst bewaarde geheimpje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.