Vrijheidsdans

Vrijheidsdans

Het Binnenhof was nog lang niet wakker, laat staan klaar; om te kunnen bevatten wat er deze ochtend in alle vroegte gebeurde. Een bovenaardse macht leek het wel. Of was het de aankondiging van de Apocalyps? Hoe het ook zij; om precies zeven over vijf kwam met een duizelingwekkende vaart een niet eerder geïdentificeerd langwerpig object uit de hemel vallen.  Deze ‘ulo’ verscheen niet even aan de hemel om daarna mysterieus weer te verdwijnen. Neen, het object boorde zich met een genadeklap van heb ik jou daar met wiskundige precisie midden in de Hofvijver. Hoewel, net naast de fontein tenminste. Heel Den Haag beefde van de enorme impact en het water van de vijver begon in een oogwenk te koken. De schokgolf deed inwoners zeker even wakker schrikken. Maar niemand was er op tijd uit; om de stoomwolk te zien, die langzaam over het Torentje landinwaarts dreef. De schokgolf werd geabsorbeerd door de rest van het land en snel werd zo de stoom verdreven door de ochtenddauw. Het water van de vijver kwam tot rust en ook Marcos draaide zich nog een keertje om.

gedenknaald

“Ja… hallo, wie is dit? En bij de wee; weet ‘wie’ trouwens wel dat ik nog sliep?”, nam de premier redelijk geïrriteerd zijn vibrerende telefoon van zijn nachtkastje.
“Met mij man. Je mot komen. Want dit geloof je nooit!”
“Sjesus Sam, ik dacht dat er wat errugs gebeurd was. Ook goeiemorge.”
“Laat dat ‘goeie’ er maar af man. Ons Torentje staat in de schaduw van… Ja, van wat eigenlijk?”
“Waar hebbie het over man?”
“Komen Mark. Nu!”, waarna de verbinding verbroken werd. Zo had hij zijn maat niet eerder gehoord en redelijk gespannen zat de premier even later op z’n Batavus. Moeder had nog net tijd gehad zijn lunchtrommel achterop te binden, want het ontbijt sloeg ie deze ochtend over. Sam belde namelijk nooit voor niets.
Al snel zag hij Sammie bij de tramhalte staan aan de rand van de Hofvijver. Die zag hem aankomen en wees naar dat ding midden in de vijver. Door zijn aangeboren oogkleppen had Marcos het niet eerder kunnen zien. Maar na het wenden van zijn hoofd naar het midden van de vijver, viel ie spontaan hard van zijn fiets. Dit had hij toch niet echt gezien? Stond zijn Torentje nou in de schaduw van dat ding? Hij raapte zijn fiets op en liep naar Sam. Maar ja, hij had het helaas wel degelijk goed gezien. Daar, midden in de vijver, leek het fonteintje nu slechts een lullig straaltje naast die enorme zuil van …
Ja; van wat eigenlijk?
“Sjesus Sam!?”
“Ik zei je toch.”
“WTF is dat ding?”
“Geen idee man.”
“Het lijkt wel… Ja! Het lijk wel zo’n Asterix! Dat is het!”
Sam keek naar de grote zuil en zei meer in gedachten dan corrigerend: “een obelisk man, je bedoelt een obelisk.”
“Ja natuurlijk Sam. Het is een Obelix! Maar wat doet dat ding in onze vijver?”
Hun hersenen pijnigend, liepen ze naar hun Torentje. Ze waren zelfs een beetje verontrust. Want wie had het aangedurfd om in ‘hun’ openbare privévijver te komen vissen?

gelijkonderwijs

Het was merkwaardig te zien dat iedereen, die niet in de politiek zat, die zuil gewoon voor lief aannam.
In een land waar de meest nutteloze monumenten worden verzonnen, paste ook deze zuil daar precies in. En dus haalde die vreemde obelisk zelfs het regionale nieuws niet. De volkse vertegenwoordigers daarentegen schrokken zich wel vele hoedjes en de paniek op het Binnenhof sloeg toe.
Zo begon Alexandertje bij aankomst in paniek rondjes om de vijver te rennen, hard gillend: “we gaan allemaal dood! We gaan allemaal do-ood!”
Tegen de koffie wist iedereen van die zuil in de vijver en gonsde het in de wandelgangen; wie dat had durven veroorzaken. Ze bleven allemaal in onzekerheid tot ruim na de lunch. Zelfs tot na het belangrijke debat over de vrijheid van meningsuiting moesten de Kamerleden geduld hebben over het hoe en het wat van die zuil.
Want nog niet iedereen zat namelijk op z’n plek.

Ariba klopte met haar hamertje het uiterst belangrijk gevoerde debat af en begon, geheel in de lijn der verwachtingen, pas achteraf de presentielijst in te vullen.
“Kuzu!”
“…”
“De heer Kuzu?”
“…”
“Hij is er niet!”, sprong Gee op en wees naar de verlaten stoeltjes van DENK. Een golf van redelijk gemeende verontwaardiging ging door de Kamer. Hoe had DENK het aangedurfd, dit zo wezenlijk belangrijke debat over te slaan?
“Ze hebben persconferentie!”, gilde Buma en wees naar livestream op zijn mobieltje.
“Mark! Doe wat man!”, riep Sammie zijn maat toe. Hierop stak de premier zijn vinger op om de aandacht van de kamervoorzitter te vragen.
“Ik geef nu het woord aan onze premier. Gezien deze absentie lijkt mij dat wel gepast”, zei Ariba en Marcos ging achter het democratische kansel staan.
“Ik wil dat de onderste steen van die Obelix boven komt!”, begon Marcos.
“Obelisk man! Praat nou toch eens één keer normaal man!”, foeterde Gee boos.
“Excuus, je heb gelijk. Obeliks bedoel ik natuurlijk”, en Gee zakte moe van de premier terug in zijn stoeltje.
“We hebben allemaal die Obeliks in onze vijver kunnen aanschouwen. Het kan niet zo zijn, dat we dergelijk vandalisme kunnen tolereren. Dit is Den Haag! Geen Ede!”, en de premier werd zowaar beetje boos.
“Ik denk dat ik voor iedereen spreek; dat we de schuldigen nu moeten zoeken in die hoek”, en hij wees naar die paar lege stoeltjes. “Want als we dit gaan tolereren, dat zijn het morgen onze fietsen die in de brand worden gestoken!”
Dit veroorzaakte een golf van absolute verontwaardiging en hier en daar werd gegild: “Nee! Dat nooit!”, en een instemmend geroffel van graaihandjes op de bankjes volgde.
“Laat ze halen die lui!”, gilde Gee na het geroffel. “Laat ze hier en nu verantwoording komen afleggen. Ik eis opheldering!”
“Ik zeg dit niet vaak, nooit eigenlijk, maar ik ben het volledig eens met Gee”, stemde Sammie in met het verzoek van Gee.
De griffier werd erop uitgestuurd met navigatie-app van Buma om DENK uit de perskamer te gaan halen.

syldenk
Tijdens het wachten op DENK, ontstond er een verhit debat over de obelisk. Hoewel de meningen verdeeld waren; eensgezind was de conclusie wel, dat deze verzuiling meer dan ongewenst was. Ariba vatte het samen, met dat dat onze vrijheid van meningsuiting intern op het spel stond met deze verzuiling. Maar ook dat is democratie en iedereen hoopte dus op een geruststellende verklaring, toen de deur openging en DENK hooghartig de Kamer binnen trad.
“Ze zijn nou al met vier?!”, gilde Gee boos verontrust en ook de rest van de Kamer was er niet gerust op. Maar Kuzu negeerde al die meningen, want hij had maar één missie.
“Ik geef dan nu het woord aan de heer Kuzu”, en eindelijk kon Ariba ook zijn naam afvinken op haar presentielijst.
Trots als een pauw ging Kuzu achter de microfoon staan om hun afwezigheid toe te gaan lichten.
“Hebben jullie ‘m gezien?”, smaalde hij de Kamer in. “Dat is de Heilige Breinaald van Allah en die is hier, omdat …”
Nu volgde een urenlang solistisch saai relaas, waar je na drie minuut al in slaap van zou vallen. Ware het niet dat het hier wel ergens over ging. Kuzu dramde zijn mening maar door en door en door.
Hij doorspekte zijn monologe mening, door juist niet te benoemen, met dat; waar het hele debat over de meningsuiting eigenlijk door was veroorzaakt. Op gegeven moment was Gee het als eerste beu.
“Stop met breien Koezoe! Zeg ons wat die zuil in onze vijver doet!”
“Dat is de Heilige Breinaald van Allah, luisteren Gee.”
“Ja, en? Ik heb niks met die vent te maken!”, daagde Gee hem uit en Kuzu verloor even zelfbeheersing.
“Jij ongelovige!”
“Zie je wel!”, pareerde Gee onmiddellijk. Maar het was Syllie die roet in zijn aanval gooide. Resoluut schoof de uitzonderlijk trotse zwarte dame Kuzu met haar liefste glimlach aan de kant en zei: “we zijn hier allemaal, omdat we ons verbonden voelen. Ik denk niet dat we elkaar moeten wijzen op fouten, … maar eensgezind, … moeten we zwarte Piet afschaffen!!!”
Ook Syllie was er niet in geslaagd haar geduld te bewaren. Gaandeweg haar tweede zin was haar bloed onwillekeurig beginnen te koken, want alles waar ze naar keek was wit?!
“Ik eis zwarte Kamer!”, gilde Syllie en de Kamerleden begonnen daarop over de bankjes te klimmen. Ariba zag de dreiging en hamerde erop los.
“Orde! Orde! We zitten hier in deze Kamer om de waarheid te vinden. En hoewel ik heel end met Kuzu meega, eis ik SCHEIDING!”
Ze gilde zo hysterisch ‘SCHEIDING’ door haar microfoon; dat iedereen met respect opkeek naar de voorzitter. In een land groot geworden door het gezin als hoeksteen van de samenleving, valt dat woord ‘scheiding’ nog immer rauw op het dak en dat was in de Kamer niet anders.
Marcos knipoogde naar Sam, want deze voorzitter was gouwe zet geweest.

pratenbreien
“Ik respecteer ieder geloof. Maar wat als iedere God zo maar naar believen zijn eigen breinaald naar beneden gaat gooien? Nee, dit is onacceptabel. Ik vind dan ook dat deze breinaald geen plaats heeft hier.”
“Ik dien motie in om die naald weg te halen!”, gilde Gee.
Voor het eerst in haar korte carrière als voorzitter had Ariba haar persoonlijke mening gegeven. En daar kon de meerderheid van stemmen mee leven.
“Ik tel alle stemmen voor en een paar onthoudingen. Bij deze is de motie van Gee aangenomen en dien je de naald te verwijderen Kuzu.”
Kuzu bleef eng kalm, toen hij zachtjes zei: “ik heb wel één voorwaarde.”
“En die is?”
Kuzu genoot van deze door hem ingelaste pauze en keek iets te rustig ieder Kamerlid even persoonlijk in de ogen.
“Zeg het! Zeg het!”, hitste Syllie hem achter zijn rug op en maakte een perfect ritmische radslag om die spanning van haar af te gooien. Ze was nog geeneens echt begonnen? En nou al zoiets essentieels meemaken, was waar ze het voor had gedaan. Alleen die spanning was ondraaglijk gewoon. Maar gelukkig had ze nog haar dans om hiermee enigszins vreemd te kunnen omgaan. Ze begon nu uitdagend met haar boetie te draaien en zei weer: “tell ‘m Kuzu, tell ‘m! Power to our people!”
Kuzu was even van slag door het achterwerk en vroeg omfloerst: “wat zeg je Syl?”
“The change has come! Tell ‘m the change has come”, jubelde Syllie nu in een snel uitgevoerde twist. En het moet gezegd worden; iedereen had meer oog voor die geweldige moves van Syllie, dan iets van een oor voor wat Kuzu te zeggen had.
“Je leidt af Syl. Je leidt enorm af!”, fluisterde Kuzu hard en probeerde zijn lippen niet te bewegen.
“Heb ik me daarvoor niet aangesloten?”, vroeg Syllie gewoon hardop verbaasd. En ze begon nu gehurkt zittend haar knieën raar en snel naar mekaar toe te slaan. Hier kon Bieonsie nog flink puntje aan zuigen.
“Ohhhhh”, vielen bij meerdere Kamerleden de bekken open, uit pure verwondering over die zo perfect uitgevoerde danspasjes van Syllie. Was ze als bliksemafleider aangesteld? Dan had Kuzu met deze dame de moeder aller bliksemafleidingen in handen. Eindelijk wist hij tot haar zweet door te dringen en zei: “dit is ‘onze’ kans Syl. Laat ‘mij’ nou even.”
Syllie hoorde niks meer en danste naar haar apotheose toe. Ze landde midden voor de interruptiemicrofoons als een stervende zwarte zwaan, waarna de Kamerleden weer keihard begonnen te roffelen.
Hier en daar werd hard “bis!” gegild en zelfs Gee was erg onder de indruk en dacht, overmand door de emotie; ‘daar moet een piemel in’.
Ook Marcos voelde zich enorm opgewonden. Zo zeer zelfs, dat hij er nog meer van genoten had, dan van dat Toppersconcert. De premier kon zich simpelweg niet langer inhouden. Hij rende op Syllie af en hielp haar overeind. Terwijl Syllie haar applaus dankbaar in ontvangst nam; gaf hij haar, geheel onverwacht, een hele natte zoen op de wang!

ruttetopper

Het applaus verstomde onmiddellijk en Syllie’s ogen spoten vuur.
Gee gooide er nog wat olie op en gilde: “Een NegerZoen! Hij geeft haar een Ne-ger-Zoen!”
“Maar dat mag hier helemaal niet meer!”, gilde Alexandertje in paniek en begon weer te gillen dat we allemaal dood gingen.
“Daarom is het zo belangrijk dat wij van DENK groot moeten gaan worden! Negerzoenen?! Hoe durf je! En jij bent premier van ‘mijn’ land?!”, vroeg Syllie zich boos af en eiste herstel op wat voor manier dan ook. “Desnoods betaal je me, voor iedere slaaf die door ‘jullie’ is misbruikt! Dit NOOIT weer! Smeerlap!”
“Dus daarom willen wij meedoen!”, herpakte Kuzu zich weer in die ongemakkelijk opgetreden stilte. “Laat ons meedoen en we hebben het niet meer over die negerzoen!”
“Whaaat?!”, draaide Syllie zich boos om en rende naar Kuzu toe. “Dit kan je niet van me vragen hoor.”
Kuzu fluisterde in haar oor, dat ze hier maar aan moest wennen. Hier had ze voor getekend. Dit was politiek op z’n best! Verward ging Syllie zitten en Kuzu herhaalde: “laat ons meedoen en die negerzoen heeft nooit plaats gehad.”
De premier besefte, dat ie te ver was gegaan. Maar ze was zo ook verdomde goed! Niet eerder had hij zo’n dansje gezien. Maar nu snapte hij, dat ie het niet zo spontaan had mogen doen. Daar was Nederland al jaren geleden te klein voor geworden. Wilde hij zijn geloofwaardigheid behouden, dan was dat voorstel van Kuzu zo gek nog niet.
“Je ken beter vragen wat ie precies wil man”, gaf Sammie zijn maat duwtje in de rug.
“Maar? Je doet toch al mee?”, vroeg de premier.
“Ik bedoel daar!”, en Kuzu wees richting de geheimste kamer van het land, waar die Commissie alles voor het zeggen heeft.
“Wat? Nee, nee; daar mot je voor gekozen worden hoor.”
“Of uitzonderlijke kwaliteiten hebben volgens mij. Ik solliciteer bij deze naar stoeltje in de geheimste kamer. Dat is mijn voorwaarde en niet alleen omdat ik het wil. Maar omdat ik er bij uitstek alleen al meer dan geschikt voor ben!”
De premier moest hem een antwoord schuldig blijven. In de Kamer was één, maar in de geheimste kamer van de Commissie? Daar had hij nog nooit eerder over na hoeven denken en dus probeerde Marcos krampachtig de rede van geëiste voorwaarde in te zien.
“Ik wil nu antwoord!”, begon Kuzu te dreigen, in afwachting van dat antwoord dat maar niet leek te komen. “En wel binnen de minuut, anders laten we die naald gewoon staan! En geloof me als ik zeg; dat dan in alle vijvers van Nederland Heilige Breinaalden komen te staan!”
“Sjeesus Mark!”, fluisterde Sammie hem in. “Hij heeft je bij de ballen man. Maar weet je wat?”
“Nee man, wat?”
“Ik denk inderdaad, dat hij eigenlijk de meest geschikte kandidaat is van ons allemaal.”
“Dat meen je nie?”
“Ja man.”
“Hoe dan?”
“Nou, als er iemand alles Stiekem doet, dan is het die Tukker wel.”

Hoe of wanneer? Dat weet niemand. Maar in het geheim en op een duizend in één nacht is de gedenknaald uit de Hofvijver verwijderd. In de fractie DENK schijnen glimlachen niet van gezichten af te slaan en danst Syllie nog steeds haar onnavolgbare dansjes. Het blijft de vraag wie eerder moe gaat worden, Syllie zelf of haar mogelijke danspartners.
“Ja zo! Hahahaha!”, kan tegenwoordig regelmatig nu ook gehoord worden achter de deur van DENK. Niet alleen het Torentje lijkt meer het alleenrecht te hebben op het hoongelach. Het doet de mannen pijn, maar beter een verschrikkelijk compromis dan helemaal geen.
“En dan draaien… ja… hahaha, ja! Zo ja! Oehoehahaha! Ge-Wel-Dig!”, en Syllie klapt enthousiast lachend haar handen stuk. Kuzu probeerde al hele poos onhandig ritme te vinden en opeens begint het ergens op te lijken, met de klemtoon op lijken.

toedelo

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.