Baby Boom Donald.

Baby Boom Donald.

 

Dat wat hier zo logisch en natuurlijk oogt, blijkt het nu dus helemaal niet te zijn?
Niet wij moeten babys voeden, maar zij zijn er om ons te voeden. Dat was best even schakelen. Maar het is uiteindelijk toch ook een manier om wat aan de oorzakelijke overbevolking van de waanzin te doen. Een meer efficiënte kringloop lijkt me bovendien onmogelijk.
Zo rekent moeder natuur altijd wel af met ongewenste balansverstoorders. Zet ratten op mekaar en ze worden gek en vreten mekaar daarna op. Wat dat betreft, is de mens ondanks zijn continue staat van ontkenning niks anders en helemaal niet speciaal, laat staan uitverkoren.
Wat we met al die emissienormen bereiken, leidt slechts tot nog meer ontkenning. Betaal zo wat extra groene belasting en vlieg dan vrolijk met schoon geweten naar Alicante omdat je er nou eenmaal aan toe bent.

Dat wat vroeger van Amerika beweerd werd, is hier de gewoonste zaak van de wereld geworden. We nemen het vliegtuig nu ook alsof het de bus is. Maar eerlijk is eerlijk, zo’n jengelend kind blijft op lijn drie toch heel wat meer te verteren dan eenmaal in de lucht. Je wilt slapen, maar één of andere dwaas besloot om zijn allessie van net twee maanden oud mee te sjouwen om het voor de rest eens goed te verzieken.

Op die momenten wanneer je opeen gepakt als een sardientje zitten moet, besef je dat je definitief klem zit. Ondeugende gedachten vullen je brein, omdat dat gekrijs alles overheersen moet en dus ook doet. Dan is het nog maar een babystep om de wereld op zijn kop te gaan zien. En serieus denken doen, dat het eten van pas geborenen het probleem dus uiteindelijk ook wel oplost. En niet alleen omdat dat vliegtuigeten toch nooit te vreten is.


Fred en Mary zaten opgedoft te wezen bij de lokale Mexicaan in Jersey. Ze hadden een tafeltje tegen de muur en het zag er gewoon oergezellig uit. Negen maanden hebben ze zich moeten inhouden en dat viel in het geheel niet mee. Fred was na drie maanden al een wrak rijp voor de sloopkogel. En Mary? Ach die kon gewoon steeds minder. Maar die avond waren ze dat beiden allemaal en helemaal vergeten. Want de Zweedse Chef, die Alfonso della Vega heette, had zojuist ‘the Donald’ in zijn mandje ontvangen en nam hun verdere bestelling op, voordat hij in de keuken geprepareerd zou worden.

Fred hield van ‘rare’, maar Mary was meer van het doorbakken ‘medium well’.
Ze besloten het vrij rap, dan maar op ‘medium’ te houden. Nog langer wachten was geen optie en ze gingen mee met het gegeven Cabernet-advies en ja, wat stokbrood met kruidenboter is altijd lekker.
Een klein half uur later werd de Donald binnengereden op een zilveren schaal. Doch niet helemaal want Donald bleek onthoofd te zijn. Daar waar zijn hoofdje eens had gezeten, had de Chef een prachtig uitgesneden pompoen als redelijk alternatief gelegd op een gestrengd bedje van ongepelde tomaten waar de steel nog aan zat.
Dat deed het geheel zo wankelen, dat het leek alsof de kleine Donald ongecontroleerd nieuwsgierig om zich heen keek met schichtig schokkende bewegingen die wijde wereld in.
Het speciaal verchroomd karretje werd aan de zijkant van de tafel geparkeerd en toen kwam het enorme mes. De Donald werd hiermee vlijmscherp keurig en kundig in hapklare partjes gesneden, die nog smeulend tussen de aardappeltje en kool werden gedrapeerd. Na een welgemeend ‘bon apetit’ konden ze eindelijk aanvallen. En of het hemels was?
“Damn it was all worth it Mary”, gromde Fred en spoelde een waanzinnig mals stukje dij weg met de aanbevolen Cabernet.
“This is even better than the duck we had last year in Peking”, zei Mary met volle mond en babyvet van haar kin druipend. Verder deden ze er het zwijgen toe door het intense genot dat hun smaakpapillen overviel. Het was al waar ze over gedroomd hadden al ruim voor het moment van conceptie. Het bleek de ultieme natte droom van iedere babyboomer en ze konden hun geluk niet op.
Hier hadden ze hun hele leven naar toegewerkt en het was nog meer dan waar ze op gehoopt hadden. Hoewel ze zich nog nooit zo verzadigd gevoeld hadden, wisten ze allebei dat het hoogtepunt nog komen moest. Na hun complimenten aan de Chef in superlatieven geuit te hebben, werden de kaal gekluifde beentjes met het grootste respect geruisloos weggereden en kregen ze nieuw bestek, dat uit een houten hamer en roestvrijstalen pollepel bestond.
“Oh Fred, is this really happening?”, vroeg Mary en omklemde haar pollepel en hamer for dear life.
“Ik hou van je Mary”, zei Fred en toen hoorden ze vanuit de keuken een hoogstaand culinair gekrijs, dat hen deed watertanden. Het hysterische geluid werd bijna oorverdovend toen de klapdeuren open zwiepten.

Alle gasten van het restaurant hielden hun adem in en keken jaloers naar niet het standaard verchroomde karretje dat uit de keuken kwam.
Neen, want nu werd door twee obers een verguld karretje het knusse eetzaaltje ingereden. Midden op het smetteloos witte laken met goud borduursel lag op een evenzo vergulde schotel het krijsende hoofdje van de Donald. Tranen sprongen spontaan in ogen, toen het kleine hoofdje van de Donald met alle egards synchroon langzaam stappend richting het tafeltje van Fred en Mary werd geduwd. Had de kleine Donald nog longetjes gehad, dan was het geluid echt niet meer te harden geweest. Maar die hadden ze gelukkig al op. Nu triggerde het hun speekselklieren en ze keken liefdevol van zucht naar dat kleine lieve ding van hun. Geen real estate deal ter wereld zou dit moment nog kunnen evenaren en nadat de ober beleefd om permissie had gevraagd, knikte Fred van ‘doe maar’.
De andere ober haalde onder servet een volle groene fles met eau de vie vandaan en goot deze leeg op het hoofdje. Na enige minuten hevig proesten, waren ze er helemaal klaar voor en Fred knikte. Hierop werd het hoofdje spectaculair geflambeerd door er een brandend cederhoutje tegenaan te houden. Het duurde wel zeker drie volle minuten, eer het hoofdje eindelijk stil werd. Toen pas kon men weer het eerste getik van bestek horen hier en daar en iedereen ging weer door met hun diner.
“Oh, hersentjes!”, wreef Fred zich in de handen. Ook Mary lachte hem toe in de wetenschap dat ze de climax op een verschroeid haartje waren genaderd. Meer gespecialiseerd weefsel dan hersentjes bestaat er eenvoudigweg niet en Mary greep de Donald bij zijn linkeroor dat spontaan losliet. Fred schoot in de lach en ook Mary moest er wel de slappe lach van krijgen. Het was dan ook zo’n koddig gezicht, die verbaasde expressie van Mary; die daar dus in het geheel niet op gerekend had. Het tafereel deed de opgelopen spanning breken en samen deelden ze het oortje naar elkaar toe knabbelend, dat eindigde in een kus. Na het andere oortje lachend te hebben losgerukt, deed Fred net alsof ie net zo verbaasd was en gierend volgde een tweede kus.
Maar nu was het dan echt tijd voor de moeder aller momenten, le moment supreme. Fred greep het hoofdje met beide handen stevig vast en legde deze tussen hen in en Mary zat al met hamer in de aanslag. Eerst tikte zij nog wat onwennig met haar hamertje tegen het schedeldtje aan. Maar al snel begonnen ze beiden verwoed op de Donald in te slaan totdat, onder luid gejuich, de schedel eindelijk meegaf en toen …
“Hè?
“Ach nee hè verdomme! Hebben wij weer, leeg?!”
Ondanks de mega teleurstelling van jewelste vonden ze troost in de opbeurende pogingen der aanwezige eetgasten. Zo zei een stel, dat ze dat al drie keer eerder meegemaakt hadden. En een ander stak hen een hart onder de riem met: “just make another one.”
“Wat hadden we dan ook gedacht Mary? Dat alles dan 110% perfect zou zijn?”
“Nee Fred, ik vind deze afgelopen 100 echt ook meer dan genoeg hoor. Het was gewoon het beste dat ik ooit gegeten heb.”
“Helemaal mee eens schat en zullen we dan?”, keek hij schalks over tafel.
“Yes darling, let’s make more babies!”
Zeven jaren later en 8 Donalds verder besloten ze dat ze geen verdere teleurstellingen meer wilden ondergaan en lieten de laatste Donald gewoon opgroeien.
Hoewel ook dat niet mee viel, maar Fred zei altijd; dat er iemand moest zijn die het familiebedrijf over moest kunnen nemen. Dat lukte en de rest is geschiedenis.

Het was natuurlijk al veel langer bezig. Onder de Donald is het echter exponentieel erger geworden. Gewoon basale zaken keihard ontkennen is de nieuwe waarheidsvinding geworden. Zelfs nu de vogels massaal aan het verdwijnen zijn, ontkennen we nu nog steeds de kanarie. Er zijn zelfs wetenschappers die serieus beargumenteren, dat het eten van babyvlees de oplossing is. Niets lijkt meer wat het is. Vroeger, toen babyboomers het nog goed hadden en waarschijnlijk ook daarvoor, zwommen alle eendjes nog in het water, maar zelfs dat zie je dus nooit meer.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.