Joris de Donor

Joris de Donor

Sander draait zich op het echtelijke Spijkerbed nog eens om en kust zijn Draak liefdevol op haar pukkel. Ze wordt wakker en spuwt vuur. Maar in de nacht is Sander daar tegen bestand en bovendien veels te trots op zijn Draakje om zich daar überhaupt zorgen om te maken. Hij bijt haar in de nek en zuigt. Het warme bloed doet hem leven en zolang de gordijnen maar dicht blijven, kan hij nu zowaar een heel land leegzuigen! Zonder zich zorgen te hoeven maken, of het wel allemaal mag. En dat allemaal dankzij haar. Zijn Edith heeft ’t ‘m toch maar mooi geflikt! Nee, de toekomst lacht hen toe en heeft schier oneindige graaimogelijkheden binnen handbereik gegeven en hij zuigt nog even na. En zij geeft vonken af tijdens het consumeren van hun zorgelijke liefde, dat voor het meest lelijke kindje in de geschiedenis gaat zorgen.

WANTED?
mugshot mugshot1

Zo ongeveer moet het gegaan zijn en zal het gaan. Tja, al jaren roep ik in de inmiddels woestijn onzer beschaving; dat deze kliek wel heel erg veel overeenkomsten met het Nazisme vertoont. Met camera alleen wordt gemonitord en alle data grondig opgeslagen en ik vermoed dat het opzet is; dat gebrek aan echte handhaving. Gelijk de Gestapo kunnen ze zo de volmacht verwerven, om te gaan doen wat ze eigenlijk beogen. En dat is niets minder dan volledige controle van ons volk, het naar zich toe trekken van ‘alle’ macht; opdat niemand meer wat in zijn of haar vakgebied te vertellen heeft. De politiek heeft in dit machtsspel met afschaffen van het beroepsgeheim een klinkend doelpunt voor open doel gescoord. En ik zeg ook nu weer, deze gasten moet je ruimen. Maar ik was en blijf gek.
“Laat ‘m maar lullen want voor de rest is ie wel grappig”, werd en wordt in de wandelgangen schamper gekonkeld en bleef en blijft alles bij het gezapige oude.
En nu?
Ben ik weer gek zeker?
Of zijn we als volk te murw? Hebben we te lang zonder kompas gevaren of zijn we gewoon te stom? Ach, als je dit zwijgzaam toestaat en tolereert, verdien je het als volk helaas om besodemieterd te worden door het pluche. En het meest ergerlijke is wel, dat we in Nederland zover zijn gedegenereerd; dat er zelfs geen kinderen meer worden geboren die Joris genoemd worden! Ik zeg het U, het is waar. Jan, Piet, Joris en Korneel zijn verzopen tijdens het varen en al dat er nu nog wordt geregistreerd, kan niet exotisch genoeg zijn. Waar niks mis mee is, alleen waar is de balans gebleven?
Mijn hoop vestig ik dan ook op; dat er een ouwerwetse drakendoder in de immigratiestroom blijkt te zitten. We hebben er maar eentje nodig. Eentje die de draak aan kan, want zelfs de oppositie heeft zitten slapen. Of zag een heel emotionele Alexandertje P. door zijn overwinningstranen de ratio niet meer? Zag hij, bij het aannemen van het donorinitiatief van Pia, die voorzet niet aankomen? Half jankend zat ie in z’n bankje te genieten; dat er een Kamerlid te laat was om tegen te stemmen. Want ook dat kan dus blijkbaar gewoon in ons land. Onderwijl was het kabinet al zover, dat het huilen ons allemaal naderbij is komen te staan dan het lachen. Nu onze organen overheidsorganen zijn geworden, is een koehandel door obscuur externe zwaar gesubsidieerde bureautjes wel heel eng naderbij gekomen. Want als er één ding is, waar de huidige politiek meester in is gebleken; dan is het wel het creëren van baantjes die honderdtachtig graden tegen het Algemeen Nut indruisen!

Wie denkt dat het nu erg is, leeft onder een steen.
Dit gaat namelijk niet minder worden.
Het volk wordt al te lang gezien als één grote donor, dat verplicht alle niet zo belangrijke organen heeft moeten afstaan. En nu zijn de vitale aan de beurt, zodat ieder mogelijk verzet voortijdig in de kiem gesmoord gaat worden. Zie het als Endlösung 2.0. Want zonder daadwerkelijk grof te gaan worden, komt niemand meer in beweging. Want hoe is het in hemelsnaam bestaanbaar; dat je voor een waxinelichtje of een t-shirtje opgepakt wordt? Maar wanneer je in de ‘persoonlijke zone’ van oom Agent uit je plaat gaat, oom Agent niks kan wil doen? Nee, want dat staat namelijk in de wet en blablabla. We ouwehoeren alles suf en kapot. We moeten serieus luisteren naar racistisch tuig, dat het woord rechtstaat misbruikt uit relzucht en alle kaaskoppen dood wenst ten faveure van de moeder aller afkomsten; die van hunnie alleen. Men negeert hele wetsartikelen omwille van die ene uitvergrote en dan denken we dat de wet aangepast moet worden?
Gewoon even begrijpend lezen en ze zouden in kunnen zien; dat er nog vele andere artikelen in onze grondwet staan, die handhaving legaliseren. Alleen dan moet je wel een ruggengraat hebben en niet als zoutzakken in de bankjes oever- en nutteloos blijven debatteren. En ik heb het al gezegd, onze Jantjes zie ik niet meer zo snel komen om de boel schoon te vegen. Ook in Den Helder zijn ze gaan spelevaren.
Helaas zijn zo onderhand alle slakken verzilt en dan wordt zowaar ons individuele bestaansrecht vergeven aan corporate voor die kolere Euro. En niemand die moord en brand gilt. Alleen zo af en toe een vluchteling die het niet eens is met de opvang. Schande wordt er gesproken over dergelijk gedrag. Ze zijn veilig en krijgen een tent boven hun hoofd, dus wat willen ze nog meer? Misschien, heel misschien heeft de vluchteling gelijk? In het zicht van de wedstrijd om de macht neig ik daar steeds meer naar.
Want van landgenoten moet je het blijkbaar niet meer hebben.

Zwaar hijgend zet ze haar nagels in zijn rug om masochistisch klaar te komen. Hij drukt zijn ogen stevig toe en perst het laatste beetje integriteit uit zijn lijf, dat onnatuurlijk door haar wordt ontvangen. Het kind nestelt zich veilig en kan dankzij de macht dagelijks vele centimeters groeien. Nog even en het Spijkerbed gaat bevuild worden door een nageboorte die zijn weerga niet zal kennen. Maar ergens in een tent of AZC-container leest Goli Doner, een vluchteling, over Nederland en is compleet overrompeld door het feit, dat men in Nederland zomaar gewoon legaal abortus kan plegen. Hij wordt gestoord door de veels te late inspectie; waarin hij gevraagd wordt, wat zijn naam is.
Hij probeert zonder tong, die bij ondervonden marteling is afgesneden, te articuleren. Maar al dat er uitkomt, is een kort stotend tweelettergrepige zucht, dat een naam doet vermoeden.
“Wat zegt ie?”, vraagt de ene ambtenaar aan de ander.
Zijn collega, moegestreden van al het papierwerk, zucht en noteert plichtmatig: “Joris. Hij heet Joris.”

joris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *