Russen kennen geen Salsa!

Russen kennen geen Salsa!

De één lult uit z’n nek, de ander betovert en weer een ander laat zich betoveren.

‘I put a spell on you’ is mijn armoedige vertaling van deze romantische salsa en ja, ik ga er volledig in mee; want ik ben het zat!
Ik heb het over al die pompeuze kleautzakken en nutteloze vaginae die uit hun nek lullen!
Want wie, wie in Godsnaam smeek ik uit mijn kromme tenen, doet nog op z’n minst zijn best om gewoon te zeggen hoe zaken echt liggen.
Gisteren ben ik overrompeld door de werkelijke staat van onze staat en da’s helegaar nie fraai. Want hoe durf je te stellen; dat er in dit land geen sprake is van homohaat?!
Je wordt uitgescholden voor vieze homo en vuile flikker als vermeend terechte opmaat naar het slaan van tanden uit je mond. Volgens justitie kan er dan echter geen sprake zijn van homohaat. Dat is maar goed ook, hoor ik zo’n bloedirritante luladvocaat verkondigen. The bloody shame! De motivatie hiervoor is louter de lastige bewijslast en dus is het slechts een casus van simpele mishandeling. Een robbertje ondeugend straatvechten dat niets met discriminatie te maken heeft?! En die dames die stonden te zoenen, waren aan het uitlokken natuurlijk. Ze hebben hun mishandeling zelf gezocht. Of Mitch, overleden t.g.v. zeldzaam toevallig acuut stresssyndroom?
Men verkondigt dit allemaal uiterst serieus. Alsof ze de rechtstaat zo serieus nemen, dat zij alleen de wijsheid in pacht mogen hebben. Maar het blijft niet meer bij deze trieste verloedering onzer verworvenheden.

Poetin houdt ook niet van de herenliefde. Dus moet al deze waanzin wel veroorzaakt worden door al dat nepnieuws uit dat gebouw in St. Petersburg, waar Ollengren geen enkel praktisch voorbeeld van weet op te noemen.
Wel, dan doe ik het maar bij deze.
Want hoe anders valt het te verklaren, dat Syrische Jihadstrijders hier vrij mogen rond lopen? En ongetwijfeld gratis kost, inwoning en verdere zorg krijgen.
Daar heeft de Rus ook wat op gevonden. Met ingenieuze logaritmes hebben ze het Binnenhof zo weten te bestoken; dat we van mening moeten zijn, dat oppakken juridisch niet kan en uitzetten helemaal niet mag. Alles wordt als dooddoener weggemoffeld, omdat het ‘juridisch’ zogenaamd niet kan. Andere smaken mogen we niet meer proeven. Dus krijgen we censuur als het enige kruid dat van stront haute cuisine moet maken.

Als ik terug kijk in de tijd, toen de Duitsers voor de Maasbruggen stonden, zakt mij de moed nog verder. Ik heb tenminste nergens begrepen, dat onze mariniers toen eerst het wetboek erbij moesten halen. En al helemaal niet dat ze de wapens moesten neerleggen, omdat we de Mof juridisch niet konden aanpakken doordat we niet konden bewijzen dat ze hier oorlog kwamen voeren.
EN DAT WAS DUS VOORDAT DE MISDADEN TEGEN DE MENSHEID WERDEN GEPLEEGD!!!
Nu lopen oorlogsmisdadigers na walgelijk gepleegde misdaden hier gewoon vrij rond?!
En al dat ze kunnen verzinnen is; het ‘in de gaten houden’, waarmee meteen alle mazen open zijn gezet. Want wij zwaaien dreigend met een wetboek in tijd van oorlog, waar de invasiemacht automatisch rechten krijgt.
Te bezopen voor woorden dit!
 
Maar het kan allemaal nog idioter.
Ongenuanceerd vallen de voor- en tegenstanders van Sinterklaas over mekaar heen, waarbij het afsluiten van de Afsluitdijk als een terroristische daad wordt gezien en ieder protest als een te lang uitgebleven geuzenactie. Niet Syriëgangers, maar zwarte Pieten zijn de echte terroristen in de praktijk van vandaag geworden. Het is kenmerkend voor al dat nepnieuws geregisseerd vanachter de Oeral natuurlijk. Dat de meest beladen begrippen in de strijd worden gegooid omwille van eigen gelijk door manipulatie is nu algemeen geaccepteerd en dat mag omdat het kan. 
Dan is het een eitje om minderheden en meerderheden tegen elkaar op te zetten. Want waar is nog het wapen van de cartoon? Of de ironie op zich? Dat mag sinds Charlie niet meer, omdat het grote mindfuckproces op volle snelheid is gekomen.
Een tekening of een woord is zo mensonterender geworden dan een dof nekschot aan de rand van de greppel van een massagraf. Want ja, ons parlement heeft in alle wijsheid gestemd, dat genocide niet altijd meer genocide is?! Want religie mag de mores weer bepalen. Dus mag je weer ouwerwets gezellig gaan potenrammen!
De intolerantie door indoctrinatie is heilig verklaard en de tolerantie heeft dat maar te incasseren.
 
Tijdje terug zag ik Sylvana dansen op een salsa en nu weet ik het zeker. Ze is verzonnen door de Rus. Heel ingenieus moet ik zeggen, want we weten allemaal dat Russen echt niks met salsa hebben.
We zijn niet alleen betoverd door nepnieuws, maar laten ons willoos betoveren.
Hoe anders valt het te verklaren; dat we toestaan dat zwarte Pieten ongevraagde housecalls mogen maken? Of dat we ze niet alleen strooigoed in basisscholen laten gooien, maar nou ook vervuild gedachtegoed.
“Rot op naar je eigen land”, gilt een Piet, zichzelf geeneens meer bewust; dat hij toch echt zelf pas met de boot is aangekomen. Maar Piet is net als de gemiddelde Syriëganger geworden en komt nou steeds feller op voor zijn al te gemakkelijk verleende rechten.
We zijn de weg kwijt geraakt. Voornamelijk door machtsgeile politici die democratie als alleenrecht zijn gaan zien met justitie als hun stoomboot. Daar waar de rest het met een verplicht zelf gefinancierd lek zwembandje moet doen. Hulpeloos drijven mensen gillend door de grachtengordel, omdat men vanuit herenhuizen op hen neer kan kijken als een raar soort van nieuw volksvermaak.
De premier verkondigt zo trots; dat Fred nou buschauffeur is geworden. En niemand die vraagtekens zet bij deze carrièreswitch van de ex-crimefighter.
Ik bedoel; als dit het beste is wat ie weet te beheersen, spreekt dat toch hele dikke boekdelen over het niveau van justitie?
 
Fred rijdt met bus over de Afsluitdijk met Syl als shotgun.
Fred heeft de hoempapamuziek keihard aanstaan en de sfeer is uitgelaten. De tijd voor common sense is eindelijk daar, doch ze stranden in een opgeworpen blokkade van zwaar getrainde terroristen. De sfeer slaat vrij snel om naar dreigend en Fred gilt dat Syl haar plek in de bus op moet geven.
Syl vraagt zich boos af, sinds wanneer we in Nederland segregatie hebben. Want waren al die lui al heel lang geleden niet naar Zuid-Afrika en Amerika vertrokken?
“Rosa!”, wijst Fred haar terecht bij het zien van een gedeukt dreigend rechtsextremistisch blikje onder de vangrail. Coca Cola is nog net leesbaar en dat kan alleen maar uitgelegd worden door Fred; dat niet iedere racist destijds met de zeehelden uitgewaaid is over de oceanen.
Rosa kijkt naar rechts, ver over dat blikje heen en ziet een vloot opdoemen in de Zuiderzee. Het oranjeblanjebleu wappert in de mast, wanneer de bus geënterd wordt door de bemanning waarvan niemand nog ooit een stoomboot heeft gezien.
Wild dansen ze de horlepiep in het gangpad en Rosa vlucht naar achteren. Met wilde blik en schuim op de bek worden zwaarden getrokken waarmee gezwaaid wordt.
De zeeschuimers zijn als behekst en op de achtergrond zingt monotoon een Kozakkenkoor. In volkse dans worden gevaarlijke gevoelens geuit zonder iets van anderszins ritmische invloeden.
Was het Jan, Piet, Joris of Korneel?
Dat weet zelfs Fred niet meer, maar dat Rosa eraan moest geloven was onvermijdelijk.
“Ik ben Syl!”, gilt Rosa  trots en kijkt met smekende blik naar Fred om hulp.
Fred verdringt het extremistische blikje en begint verwoed aan de radioknoppen te draaien.

Het Kozakkenkoor kraakt gelijktijdig met de horlepiep in het gangpad. Een Sinterklaasliedje komt voorbij en de piraten worden Pieten. Eerst roetzwart met roe en zowat nog dreigender dan die ongeletterde piraten met zwaard. Dan klinkt Julio Iglesias door de bus en staan er Spaanse edellieden “caramba” te gillen en met sabels worden de eerste lokken van Syl haar hoofd geslagen.
Het einde nadert.
Hevig transpirerend draait Fred door en klinkt ‘Casi Un Hechizo’ van Jerry keihard door de bus.
Als betoverd laten de edellieden hun degens en knechten vallen en pakt de voorste Syl stevig bij haar middel en fluistert: “Rosa ti amo”.
“Ik heet Syl!”, houdt ze dapper vol, maar valt als een blok voor de niets ontziende salsa romantica.
De zon valt over de Afsluitdijk en de verlichte windvangers dansen vrolijk mee in de lucht. Een ex-terrorist schopt het extremistische blikje de Waddenzee in en de blokkade transformeert in een Esplanade waar iedereen geniet van de Latijnse liefde.

De volgende dag informeert Poetin bij Ollengren hoe het gaat en ze moet hem evenzo een antwoord schuldig blijven. Hij laat het er niet bij zitten en de servers draaien op volle kracht wanneer een stoomfluit klinkt.
De medewerkers van de dienst staren naar een surrealistisch ongeluk op hun scherm. Een stoomboot dat in botsing lijkt te zijn gekomen met een bus?
Poetin belt boos met Marcos, die stamelt dat de botsing ontstaan is onder zijn bestuur en door salsa.
Hun grip op de realiteit vervaagd met de vraag wat die muziek heeft te betekenen. Marcos is echter net zo verbaasd als Poetin, die in kleermakerszit tevergeefs probeert mee te doen. Hoe hij ook schopt met zijn hurken, hij weet het juiste ritme maar niet te vinden. Ook de premier probeert het met een optimistisch ingezette horlepiep. Hij staat voor de spiegel maar wat hij ook doet, het ziet er niet uit.
“Wat is dit?”, vraagt Poetin, hijgend een been wegschoppend.
“Salsa”, zegt de premier beteuterd en doet iets raars met zijn heupen, waarmee zijn spiegelbeeld het gebrek aan inleving niet beter kon demonstreren.
“Dat ken ik niet?”‘
“Ik eigenlijk ook niet …”, kon Marcos tot zijn eigen verbazing nog net uitbrengen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.