Line Magnetic LM219IA

Line Magnetic LM219IA

 

Sinds het vintage virus, jaren geleden alweer, genadeloos heeft toegeslagen; ben ik volledig tevreden met mijn al dan niet oude transistors in solide staat. Wat een geluid en heerlijk die stereo. Die magische eerste klanken kan ik mij nu nog voor de geest halen, zo blij met dat ouderwetse stereo; na vele jaren modern surround.
Hier in de hut geen tapijt of iets van een puur audiofiel akoestische inrichting, want dat gaat de eega te ver. Wel heb ik een sweetspot, waar de zang uit het schilderij aan de muur komt en de instrumenten netjes los van elkaar te onderscheiden zijn en goede opnames wel heel goed blijken. Zo geniet ik hier ondanks stenen vloer alweer vele jaren intens dagelijks van het geluid uit mijn jeugd. Mijn set bestond uit een oerdegelijke Japanse Sansui G 9000 die ik voor het analytische werk afwisselde met een Chinese Dussun V8. In combinatie met Kef ref. mod. II en III en de JBL’s 4311 by Kenrick.

Totdat ik (omdat ie zo mooi glom?) een Audioromy buizenversterker uit Hong Kong heb laten opsturen. In eerste instantie bewonderde ik dat ding om die lampen en die glimmende bodemplaat. Bling bling was mij blijkbaar ook niet vreemd; dat op zich na al die jaren getrouwd te zijn met mijn Pareltje, een eyeopener van omgekeerde integratie bleek. Bovendien, dat er ooit Sovjet straaljagers met die lampen rondvlogen, prikkelde mijn fantasie danig. En ja, dat ding stond gewoon mooi, vooral ’s avonds. Maar die eyeopener bleek ook een earopener te worden.
De idee was om de solid states voor de KEF en de Audioromy voor de JBL’s te gaan gebruiken. Na vele verschillende aansluitingen uitgeprobeerd hebbende, moest ik concluderen; dat ik geen vaste setting kon kiezen. Een schakelboard voor de speakers kwam aan de muur en zo kon ik heerlijk genieten van mijn versterkers op verschillende speakers. Gaandeweg echter, betrapte ik mijzelf erop; dat ik op een gegeven moment wel heel vaak naar die kleine buis luisterde. Ik begon mij als complete leek stiekem steeds verder in de wondere wereld van de buis te verdiepen. Niet de eega hierin kennend uiteraard, want hoeveel apparaten kan een huwelijk aan? En toch, het was opeens kraakhelder geworden; het geluid van buizen vermoeide mijn oren minder dan die der transistors. Tja, ik was zowaar van m’n geloof af gevallen. In stilte doch daarom niet minder hard.

20160930_160442
Waarom de Line Magnetic 219ia?

Na uitgebreid het web te hebben doorspit, bleef deze voor mij, gevoelsmatig, overend staan. Na iedere zoektocht bleef ik iedere keer weer even stil staan bij de Line Magnetic. En omdat we in Nederland gezegend zijn met een internetbedrijf (highendaudioimport) dat dergelijk leuk spul importeert voor een eerlijke prijs. Gedoe met douane en verzekering werd zo overbodig, alsook verdere onzekerheden bij vooraf betalen via een offshore account. En hoe meer vintage kan je gaan dan de 300B buis, die ooit de enige echte standaard voor geluid was? Weliswaar heel lang geleden, maar wat mij betreft nog immer actueel.
De LM219ia is gebouwd zonder poespas als een tank, lifetime for sure! De stockbuizen klinken hier prima, hoewel ik al enkele n.o.s. voorversterker buizen erin heb geprikt, die mijn oren net even weer meer weten te openen. Voor nu moet ie nog een periode inbranden, maar ik kan nu al melden dat het een blijverdje is. Zeker in de wetenschap dat aanschaf betere buizen deze versterker tot eentje uit het topsegment schijnt te kunnen gaan maken.
Het is een geïntegreerde versterker met drie lijningangen. Wellicht wat weinig doch less is more? Nergens een printplaat in te bekennen, doch wel ouderwets handgesoldeerde puntverbindigen.

De eindbuizen kunnen apart aangestuurd worden door een externe voorversterker. Zelf gebruik ik zo mijn SansuiCA3000 voorversterker om onder andere mijn draaitafels zonder omslachtig stekkergedoe te kunnen gebruiken. Het is eentje van Chinese makelij, maar maak niet de vergissing deze daarom bij voorbaat uit te sluiten. Vergelijk hem met bijvoorbeeld een Mcintosh en qua degelijkheid komt deze Chinees er helemaal niet bekaaid vanaf, in tegendeel zou ik zeggen.
In mijn geval ben ik zeer content met deze klasse A versterker en kan er nog steeds niet over uit; hoe slechts een paar Watt uit die lampen net zoveel geluid kan produceren als 175 Watt of meer uit die printplaten. Geluid blijft uiteraard een subjectieve ervaring en is van vele factoren afhankelijk. Maar allemachtig, mijn vocals hebben hier nog nooit zo live geklonken.
De LM219ia stuurt de KEF’s alsmede de JBL’s met speels gemak aan. Bekend is dat hij geen moeite heeft met de wat lager renderende speakers. Hier geen elektrostaten, dus daar kan ik geen oordeel over vormen. Maar ik heb wel uit de vele internationale fora vernomen dat elektrostaten niet tot zijn favorieten behoren.
Tot slot zal deze versterker mijn stookkosten aanzienlijk gaan verminderen. Hij geeft namelijk nogal wat warmte af. Maar zo’n geluid vergt nogal wat inspanning natuurlijk, dus vergeef ik hem dat graag en de tuindeuren kunnen open. In korte tijd heeft deze versterker, die ik nu al liefdevol SET heb gedoopt, mijn hart veroverd. En ja, zelfs de eega begint nu af en toe verzoeknummers aan te vragen.
Tot zover beknopt mijn overwegingen tot aanschaf. Onderstaand een korte impressie van de praktische prestaties.


Ouwe lul laat buisjes plaatsen.

Laatst nieuwe ouwe voorversterkerbuisjes van n.o.s. Raytheon uitgeprobeerd in SET.
Zo, dat viel dus vies tegen. Een vage brei aan geluid zonder detail. Het mocht dan wel ‘warm’ klinken, ik vond het ronduit teleurstellend. Sip dus de stockbuizen er weer ingeprikt en natuurlijk niks aan Pareltje gezegd. Weer zo’n sneer over de voortschrijdende doofheid kon ik missen als kiespijn. En al helemaal: “ik snap niet waarom je al die dingen aanschaft, als je toch niet kunt horen…”
Met zo’n ondertoon in die tergend uitgesproken let-ter-gre-pen; die dan altijd weer wel heel duidelijk mijn hamertjes in de war kunnen schoppen. Achteraf natuurlijk oliedom en een bekende fout om meteen een oordeel te vellen over nieuwe lampjes.

Vanavond ging ze naar de fitness dus op gemakje toch weer die buizen van Ray er in gedaan. Met het vaste voornemen ze toch nog een kans te geven, want ik wilde uiteraard niet toegeven aan miskoop. Op zoek naar een plausibel excuus, zover ben ik al als man van Pareltje heen, ging ik er echt voor zitten. Het duurde enkele nummers en opeens! Daar ging de concertzaal open!
De zangers kwamen steeds duidelijker uit het schilderij en van stevig inbranden was nog nauwelijks sprake; dus dat belooft nog. Iedereen kreeg er zin in, maar ik viel bijna van mijn zetel; toen Jerry helemaal uit Puerto Rico kwam aangescheurd. Gewoon in zijn vrachtwagen! Jerry schoof iedereen opzij en nam prominentste plek in het schilderij in, totdat ie halverwege ineens wel heel erg brutaal werd.
Hij kwam rebels los van de olieverf en ging brutaal op de bank zitten! Ik denk aan hoe ik die verfvlekken op het leer ga verklaren, maar kreeg daar simpelweg geen tijd voor.
Links op het bijzettafeltje gingen namelijk spontaan alle percussieleden heel hard gaan staan slaan. En rechts op de rand van de televisie verscheen vervaarlijk balancerend het gehele blazersensemble en de hele meute stond daar, op nog geen drie meter van me verwijderd, passioneel muziek te maken. Zo zeer, dat ik tussendoor zweerde enkele bevallige salsadames in vol ornaat te zien schuiven?!
Ik hoef U niet te zeggen dat het uit de hand liep! Het kleine smartmicrofoontje doet geen recht aan deze live-performance, maar ik was even heel stil.

Wie niet zo onder de indruk was, waren de audioagenten van Feestboek. Ik zal weer weer een uploadban aan m’n broek hebben hangen, want Jerry Rivera werd kil commercieel weg gecensureerd. De paradox van dat open boek wordt steeds groter. Maar gelukkig was daar Joep van Toep, die zei dat ie er wel wat van kon maken. Dus hij mixte er gratis wat reclame doorheen en het werd feest op mijn kanaal.
Onder de indruk over zoveel audiofiel geweld, hoorde ik Pareltje niet thuiskomen en ze begon weer met zo’n overdreven stemverheffing te praten, omdat ik kennelijk niet snel genoeg reageerde op haar ‘kusje kusje’. Ik zeg dat ik haar best wel hoorde en ze gaat uitdagend voor me staan, minzaam lachend; “hoe dan schatje? In gezelschap zit je alleen en alleen staat die volumeknop stijf rechts aangedraaid. Dus! Hoe dan?!”
U kent dat wel; met die handjes in de zij en driftig tippend met poezelig voetzooltje op de vloer, overtuigd van haar gelijk die ze even kwam halen.
“Eh nou gewoon. Ik heb nieuwe buisjes laten plaatsen. En het werkt schatje, je hoort alles dan gewoon veel beter!”

20160930_155936

Conclusie
Voor nu sta ik nog pas aan het begin van het grote genieten. Wel kan ik met volle overtuiging nu al bijzonder tevreden zijn over deze buizenversterker. Heerlijke soundstage, natuurlijke hoge tonen met een gecontroleerd laag. Hij blinkt uit in akoestische muziek met vocals to die for. Jazz en klassiek eet ie voor ontbijt, maar zelfs punk heeft ie hier al als toetje weg weten te werken. Zo lekker vond ie dat, dat pogo op mijn leeftijd niet meer uit te sluiten valt. Een 50 kilo zwaar apparaat van metaal en glas dat een zware warme air van good ole fashioned no nonsense uitstraalt, dat ik gewoon steeds meer nodig schijn te hebben. Maar zoals met alles in het leven verschillen de smaken nogal en dat is maar goed ook. Charles zong dat by the way net door de hut. En nu genieten van Brook, want een dag niet lekker te hebben geluisterd …

4 Replies to “Line Magnetic LM219IA”

  1. leuke recensie,ik begrijp waarom je voor de Lm bent gegaan heb na heel veel moeite de 805 kunnen kopen in 1 woord geweldig wat ze in China kunnen maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *