So N.O.S. by MagnaHifi; een driehoeksvergelijking van de Sonos Connect Ultimo .

So N.O.S. by MagnaHifi; een driehoeksvergelijking van de Sonos Connect Ultimo .

Dag 1.

Of te wel hoe men van een oude vinding een nieuwe vondst maakt.

Na al weer een tijdje de surroundsound louter aan de film gelaten te hebben, geniet ik al weer een hele poos van het nimmer saaie stereogeluid. ‘k Ben dan ook volledig met veel plezier teruggeworpen in de hifi-wereld en ondanks deze persoonlijke renaissance, hangt daar nog immer die sonos-box aan mijn grotendeels analoge geluidsapparatuur. Niet als high-end-item om trots over te pochen, maar gewoon omdat dat ding zo verrekte handig in het netwerk past.
Ondanks het gemak, blijft daar de frustratie over het gemis aan details in die digitale geluidsmuur door het irritante gebrek aan deugdelijke golfreproductie van het audiosignaal. Zeker, met de jaren is dit meer acceptabel hoor, maar zelfs met externe dac kunnen de gestreamde Sonos-bits niet tippen aan mijn huiselijke standaard. Anders dan met andere bronnen slaat de luistervermoeidheid via de Sonos eerder toe. Sonos is hier als het ware geaccepteerd als zo’n joker die altijd tijdens feestjes zo leuk uit de hoek kan komen, maar de rest van de spaarzame quality-time heb je ‘m eigenlijk liever niet over de vloer.
Naast het vertrouwde vinyl en hervonden tape-werk, is het beste wat mijn achteruit gaande hamertjes digitaal kunnen slaan;  het signaal uit de Ipod Classic via een Wadia-dock en externe dac naar de aux-ingang van de versterker.
Recentelijk in deze aankomende kerstperiode stuitte ik op de spaarzame reviews van de Sonos Connect met Ultimo-modificatie door Magna Hifi, dat mijn interesse direct wekte want zou het dan toch? Een impulsaankoop was te snel geschied en na keurige updates per mail, arriveerde dan de bode met het nieuwe doosje maar was het er eentje uit de Pandora-klasse?

Out of the box kan ik niet wachten dus snel, tussen de belastingplichtige verrichtingen door, de Ultimo aansluiten. De contrastekker wordt met de fase, op advies van MagnaHifi, bovenaan ingeprikt en het blauwe ledlampje straalt in al zijn kleine glorie.
Het klinkt eigenlijk niet zo heel super. Maar het netwerkbeestje is nog koud van het transport, totaal niet ingebrand bovendien, dus na enig geduld gaat het volume na het avondeten hoger.

Een kleine verbazing maakt zich van mij meester. Zelfs na deze belachelijk geringe inspeeltijd, is in ieder geval één opmerkelijk verschil met mijn oude ongepimpte en old stock Sonos duidelijk waarneembaar. Die bas, of moet ik zeggen da bass man!? Deze is veel voller, zo vol dat ik zelfs schik in de modernere dancenummers begin te krijgen. Waar ik dan ook zonder pillen zelfs; intens van ga  zitten genieten. Wat zeg ik? Een vreugdedansje wordt spontaan ingezet. Hoewel het voetenwerk van immer hoog niveau oogt, je hebt het of niet; blijven de heupen stroef aanvoelen en het hoofd denkt meewarig aan die zo snel voorbij gevlogen jaren der jeugdzondes. Anders gezegd; het midden en hoog hoor je hun best doen, maar ze komen nog niet los. Tenminste niet in vergelijking met die tonen van beneden, hoewel deze wel een beetje onstuimig overkomen en ik voel lichte kramp in de kuiten opkomen. Vraag me niet naar de details hoe die knakkers van Magna dat hebben geflikt, want dat kunnen anderen veel beter uitleggen dan ik. Maar meer detailrijk klinkt het door die losgekomen grondtonen nu reeds al. Dus dat belooft, hoop ik; doch smaakt zeker naar meer.

Dag 2.

De box draait nu 24/7 door en vandaag in de lunchpauze kan ik weinig verschil merken met de eerder waargenomen drielaagse geluidsproductie. De softwarematig ingebouwde equalizer geeft iets meer controle over de treble. Dat kan inbeelding zijn omdat ik hoopvol gestemd ben. Wel vind ik het prettiger om wat langer dan voorheen door het spotify-aanbod te scrollen dat mijn stereo-gemoed ten goede komt. Er is een groter verschil hoorbaar tussen het afspelen van files afkomstig van het net en die der backup-schijf van het thuisnetwerk. Mede te wijten natuurlijk aan de mate van compressie daar lossless-formaat sowieso al meer details geeft. Maar prettig is wel, dat dit opslagformaat door de nieuwe box beter als zodanig wordt behandeld.

De data-overdracht wordt, op basis van ander gelezen ervaringen, op WiFi ingesteld en de ethernetkabel gaat er rigoureus uit. En verdomd! Eureka?
WiFi geeft meer HiFi!
Hoe dan? Geen idee, maar wel klinkt het allemaal net effe wat meer afgerond. Geen scherpe uitschieters, nee; het klinkt ronduit aangenamer dan via de kabel. Het koperwerk blijft er voorlopig dus ongepoetst tussenuit liggen.

Dag 3.

Het verschil tussen de afgespeelde files van het globale net en die van de lokale opslag is evident tanend. Een vergelijk met mijn eigen standaard is oneerlijk op dit moment want dat is vooralsnog prematuur. Alsof het überhaupt fair is om een netwerkspeler hieraan te spiegelen, maar toch. Sowieso klinkt deze Ultimo al beter dan de fabrieksversie van Sonos zelf. Kannie wachten tot het weekeinde waar ik stukjes naast mekaar ga beluisteren, nog drie dagen heul veel geduld dus.

Dag 4.

Hello percussie.

Jajaja! Het midden en hoog worstelen nu duidelijk om ook boven te komen en het laag lijkt verder meer in het gareel te komen. Wanneer nu de treble-instelling heen en weer over het scherm wordt geswiped; is er een significant verschil te horen. Waar eerder deze op maximaal werd gezet, is nu een meer gezapige stand rechts van het midden voldoende om van ritmisch losgeraakte bekkenslagen te kunnen genieten. Nu hoor ik op het periodiek gevoelige kerstnummertje van Lou Rawls Remastered, de muzikanten apart op hun stoeltje in de orkestbak zitten; waar de xylofoon even een heerlijke solootje weg aan het geven is. Het klinkt alsof het nog aan kleur kan gaan winnen.

Dag 5. 

Het laag klonk al beduidend beter maar na de gebleken toonhoogte van gisteren, is nu ook het midden meer uitgesproken tot wasdom gekomen. In neutrale stand klinkt het geheel in mijn oren nog wel wat vaag en neigt naar overdreven warm. Maar, zodra er iets gespeeld wordt met met name de treble-balans is de digitale geluidsmuur dusdanig snel te beïnvloeden dat er een bijzonder plezierig en behoorlijk gedetailleerd geluid wordt geproduceerd dat warm klinkt. Geenszins overdreven en voor mij een absolute must; het is niet vermoeiend! Mijn luisterinspanning is erg relaxed geworden want ik besef dat ik eindelijk van gestreamde muziek kan genieten zonder gehaast naar andere bronnen te hoeven overschakelen.
Dus, na zo’n 120 branduren denk ik dat deze impulsaankoop wel degelijk een verrijking blijkt te zijn.  Morgen zal de grootste stap qua inspeeltijd wel zo’n beetje zijn gezet en zo niet dan zal ik er nog op terug komen.

Dag 6.

Zaterdag, weekend!
Wat heet, vakansie zelfs potverdrie en dus eindelijk is daar de finish van de doorlopen finishing touch binnen handbereik. Gewoontegetrouw draai ik de volumeknop naar rechts en een gewoon lekker geluidje gaat door de hut……
En?
Ja!
Kan niet anders zeggen dan dat ik deze investering in de kwaliteit van leven een goede vind. Meerdere tracks speel ik af en vergelijk deze met de bejaarde versie. Hoewel deze best goed klonk is net dat beetje meer aan detail en laag een vette plus voor mijn oren. In vergelijking met mijn niet gestreamde Wadia-sound is het geluid zeker minder helder. Maar op geheel eigen wijze laat de Ultimo zo’n warmte horen dat de eens schoorvoetend geaccepteerde gast nu een gewaardeerde aanvulling is geworden in mijn installatie. Er wordt met plezier teruggeschakeld, van en naar het netwerk.
Concluderend blijkt dat er van de voorheen aanwezige luistermoeheid  geen sprake meer is en verdient deze Sonos Ultimo wat mij betreft een prominent plekje onder de boom, aanradertje dus.

oud op nieuw

 

Na ruim drie weken genieten kan gerust gesteld worden dat de driehoek gelijke benen heeft gekregen. Een abonnement op een muziekservice die flac etc. wel ondersteunt maakt mijn driehoek voorlopig compleet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *