Losvaste deuntjes VI, el canto van de slager

Losvaste deuntjes VI, el canto van de slager

Julio was dat deuntje

De periode van de losvaste deuntjes in de zeventiger jaren kan natuurlijk niet compleet zijn zonder Julio. Begonnen als professioneel voetballer bij de koninklijke, hoewel doelman de lading meer dekt, is ie na een ongevalletje maar gaan studeren. En zo wist Julio uiteindelijk wel degelijk te scoren met zijn deuntjes die meer dan eens gruis zijn gedraaid. Zijn eerste hit was deze zelf geschrevene uit 1972.

Op onze blote voeten liepen we in ons zwembroekje de betonnen trap af van het appartement te Cambrils. Onderaan de trap keken we mekaar aan en onze harten bonkten, want we gingen het weer doen. Het was in de tijd dat een week wel een maand leek te duren. En al die dagen zaten we op de uitkijk en hadden de dagelijkse gewoontes van onze Spaanse buurman al vrij snel goed in de smiezen. Het was een corpulente man met vaste gewoontes. En één van die gewoontes was, dat hij in de ochtend op vast tijdstip er heel lang zijn gemak van nam. Daar de layout van al die appartementen dezelfde was, keken we naar de achterkant van zijn appartement.
Vooraleer we in tijgersluipgang langs de meloenen zouden gaan kruipen, checkten we onze fonkelnieuwe donker zwarte Colts. Anders dan de Colts van thuis, waren deze een stuk zwaarder, hadden grotere kruitkamers in ook grotere rode ringen. Wat waren we trots op onze Colts. We hadden waarlijk de meest illegale versie van alle klapperpistolen in onze handen.
“Zit ie van jou vol?”
“Ja, en die van jou?
“Ja.”
“Okay”, fluisterden we nu, “laten we gaan.”
Na een snelle sprong over het stukje grond met aanplant drukten we ons tegen de witte gevel van dat Spaanse buurmens aan. Bij het raam bukten we en gingen over in tijgersluipgang. Door het open raam hoorden we haar wat zeggen tegen hem. Hij antwoordde hol, maar zijn stem werd allengs weer normaal toen we de hoek omkropen. Daar gingen we op onze hurken zitten onder het wc-raam met tralies. We dorsten elkaar niet meer aan te kijken, want we zouden in de lach schieten i.p.v. wat we iedere dag deden. Voorzichtig richtten we beiden onze colts tot net onderaan het traliewerk. Buurmens kreunde en we schoten al bijna in de lach. Maar we waren goed getraind en telden zachtjes van 3 naar 0. Bij nul haalden we synchroon onze trekkers over en de echo’s maakten de schoten nog indrukwekkender dan ze gewoon al waren.
“AAAAI Caramba!!!”, gilde buurmens dan en wij renden snel de trap op en lagen veilig terug op het balkon te kronkelen van de pijn in ons buik.
“Hij zei het echt hè? Caramba!”

Julio zijn vader werd door de ETA ontvoerd en na zijn vrijlating is Julio verhuisd naar Miami.
Uiteindelijk heeft de doelman ook gescoord met 7 kinderen bij twee vrouwen. En dat was dan weer een andere hit van hem uit 1979; Quireme mucho. Tussendoor is ie ook nog stiekem beetje vreemd gegaan met zijn Manuela. Daarmee toch vrijwel het gehele decennium bestrijkend van de losvaste deuntjes en misschien was ie dat daarom zelf ook wel.

 

Deutsche Deuntjes.

Ook de jaren zeventig zaten er vol mee. Het was nog wel ongemakkelijk want ja, het waren wel Duitsers. En daarmee mocht je gewoon niet gezien worden, laat staan het over ze hebben. En vakantie naar Duitsland? Die mensen waren gek want dat deed je niet. We reden er geeneens door als we met vakantie gingen, dan maar liever honderden kilometers om.
In 1973 was het Johnny Buchardt die ons vermoeden nog maar eens bevestigde door de zaal zo’n dertig jaar later hun hand weer omhoog te laten gooien. 
Dus nee, wisten wij veel dat dergelijke bandjes uit Duitsland kwamen. Daarvoor dreunde dat marsdeuntje van die Erika nog te veel na.

En ook al wisten we dat, we zouden het keihard ontkennen. Boney M was Hollands gewoon, want die gozer die zo druk deed? Precies. En Marianne Rosenberg was van zigeunerafkomst met een vader die nog in het kamp had gezeten. Dus ja, haar Ich bin wie du mocht wel. En het Du van Peter Maffay was simpelweg te overweldigend, dat die wel moest. Heino ook trouwens en meer van die figuren. Maar altijd bewaarden we een zekere afstand, want het bleven per slot van rekening wel Schlagers. Het was de tijd dat zondagen nog andere schoenen vereisten en liever ging je helemaal niet de straat op. In feite hadden we iedere dag van de week een volle dag lockdown.
Onze slager op de hoek niet. Die scheurde plankgas iedere zondag met zijn auto om de kerk. Als wij dan vroegen waar ie naar toe ging, zei ie nergens. Maar “Waarom rij je dan zo hard?”
“Nou, om m’n auto droog te rijden natuurlijk!”
Want autowassen mocht nog net en droog rijden deed je gewoon.

En toen kwam Silver Connection die zich zelfs naar 1 van Billboard wist te zingen. Er waren daar helemaal geen rare gevoelens bij, want Silver Connection was Amerikaans.
Geen benul destijds, dat deze groep ook made in Germany was.
Het was de tijd dat Duitsers ook totaal nog geen normaal Engels konden spreken. Vandaar dat de tekst van dit nummer maar uit 6 woorden bestaat. Lekker kort en daarmee uitermate geschikt voor een deuntje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

RSS
Follow by Email