Moord in Serooskerke III, Hoofdstuk XIII: the Raven in memoriam

Moord in Serooskerke III, Hoofdstuk XIII: the Raven in memoriam

Hoofdstuk XIII                  The Raven in memoriam

 

“Dat zal ze leren!”, gilde Molly.
“Hoe lang nou nog?”
“Kwestie van dagen Lon. Dan kunnen we ons weer vrijelijk bewegen en kunnen we weer naar ons huisje. En oh Lon, heerlijk! Ik kan niet wachten tot ik dit kan doen!”
En Lonnie kromp een beetje ineen, toen hij zijn Molly daar op de blanke top der duinen een enorme lange neus zag maken.
‘Wat een wijf is het toch. Mijn wijffie!’, dacht hij. Hij voelde zich opgewonden worden en greep haar bij de borsten.
“Auw! Lonnie niet nu! Want we moeten als de sodemieter naar huis nu.”
“Maar ik dacht effe snel, daar in dat duinpannetje. Toe Mol, mag ik?”
Maar Molly rende al hard de duin af en gilde; “kom Lon snel. Tenzij je zeven kleuren stront wil schijten.”
Thuis in het vakantiehuisje pakte Molly twee bekers en verdeelde daar de eerder gesepareerde eidooiers in.
“In één keer achterover Lon. Dan pas ben je immuun.”
Lonnie wist niet hoe snel ie die dooiers weg moest werken.
Molly trouwens ook niet.

“Kievit!”, brulde Hollestelle die ochtend voor dag en dauw al. “Doe open!”
“Nee! Ik ben er niet! Ga weg!”
“Kievit, het is nu dag drie dat je ons voor een dicht rolluik laat staan. Doe open man!”
“Nee!”
“Kievit, ik heb het nu heel lang goedschiks geprobeerd. Maar vandaag ga je open doen. Anders gaan wij voor je open doen.”
“Ik heb die rolluiken zelf gemaakt, dus ga je gang! IK DOE NIET OPEN!”
“En nou Chef?”
Hollestelle draaide zich naar de Raaf en zei; “de Raaf, ik had dit niet willen vragen. Maar zou je the Raven willen halen?”
“Je wilt … met mijn Raven? Nee toch …?”, vroeg de Raaf in ongeloof.
“Tenzij je een ander idee hebt de Raaf, want dan hoor ik die graag.”
“Camiel, wat begrijp je nou niet? Kievit heeft dat rolluik zelf gelast. Daar hebben we een tank voor nodig.”
“Ik begrijp, dat ik nog al wat van je vraag de Raaf. Maar kijk me in de ogen kerel. En vraag jezelf af, of er een andere optie is.”
De Raaf keek in de ogen van de commissaris, waar tranen in opwelden gelijk in de zijne. Hij zag dat Hollestelle het net zo moeilijk had met dit ongewone ramverzoek als hij zelf.
“Je hebt gelijk Camiel, zoals altijd. Ik ben zo terug.”
“Kievit! Doe open nou joh!”, gilde Rinus nu emotioneel. “Alsjeblieft, doe het dan voor mij.”
“Voor niemand niet! Ga weg!”

Ze zagen the Raven de hoek om komen en de oude dieselmotor ronkte hard over het kerkplein. Met het nodige steekwerk wist de Raaf de oude camper in de meest ideale rampositie te manoeuvreren.
Toen the Raven eenmaal pal recht voor het rolluik van Kievit stond, reed de Raaf langzaam achteruit. Hij had maar heel weinig aanloop. Verder dan het kerkmuurtje kon hij simpelweg niet gaan. De bumper tikte zachtjes het muurtje aan. Op dat moment trok de Raaf de handrem aan en zette ‘m in z’n één. Terwijl hij de koppeling ingedrukt hield, gilde hij door het open raampje; “buurman, de Raaf hier. Doe nou alsjeblief open kerel. Kom op Kievit, doe open!”
“We vragen het niet meer Kievit”, voegde Hollestelle er nog aan toe.
Maar Kievit weigerde eigenwijs om open te doen.
De mannen stapten opzij en gingen op veilige afstand staan. Hollestelle gilde naar de Raaf; “het is aan jou de Raaf. Succes!”
Billy stond z’n glazen hol te poetsen en Jack zei; “good luck de Raaf!”
“Toitoitoi de Raaf”, hield Rinus beide duimen in de lucht.
Hij keek naar het dashboard van zijn camper en wreef er zachtjes over. Aandoenlijk legde hij een kussentje boven de kilometerteller en zei; “hier is je favoriete kussentje. Dit is je laatste moment mijn trouwe camper. Ik vraag ontzettend veel van je, het ultieme offer zelfs. Maar we zien helaas geen andere oplossing. Dus voor de allerlaatste keer ga ik je dalijk op je staart trappen. En alsjeblief, geef me alles wat je in je hebt. Alles hoor je me? Voor mij en voor ons.”
Met de rug van zijn rechterhand wreef hij wat tranen weg en gilde; “Jeronimooooooo!”
De handrem trok hij met alle macht naar boven en drukte het gaspedaal bijna door de vloer.
De oude camper stootte donkere en dikke wolken uit en begon abnormaal hard te trillen.
“Mijn hemel Chef!”
“Ik zie het Rinus, verdulleme ik zie het.”
Billy en Jack zeiden niets. De mannen stonden als aan de stoep genageld en keken hoe de camper steeds heviger begon te vibreren.
De klinkers onder de banden begonnen dat nu ook te doen en het kleine schoorsteentje brak door al dit motorisch geweld van het dak af. Het geluid van de diesel werd nu zo hard, dat Rinus zijn handen voor zijn oren duwde.
Op de toerenteller zag de Raaf dat de wijzer nu vol in het rood stond. Voller kon simpelweg niet en met een luide kreet van; “op hoop van zegen!”, duwde hij de handrem naar beneden en de camper spoot vooruit.
Klinkers vlogen nu in het rond en geen van de mannen had een camper ooit zo zien optrekken. Op het moment dat de toerenteller weer in het rood kwam, gooide de Raaf zonder koppeling de versnelling in z’n twee en drukte het pedaal nog harder in. Hij wist dat de afstand voor z’n drie te kort was en zag het rolluik voor hem steeds sneller groter worden. Toen de banden de stoeprand raakten, sloot de Raaf zijn ogen en wachtte het moment van impact af.
Door de stoeprand vloog de camper nu over de stoep en vrijwel meteen knalde hij met een ijzingwekkende klap van verwringend staal tegen het rolluik van Kievit aan. De klap kwam nog harder aan dan de Raaf verwacht had. Ondanks dat de gordel nog deugdelijk werk deed, waren het de bouten van zijn hele stoel die zich uit het plaatwerk losrukten en met een enorme klap landde hij met zijn hoofd op het kussentje. En hij dacht verwonderd; ‘het werkte?’
Buiten kon niemand nog zien of het gelukt was, de rook van de klap was nog te dik.
Automatisch sprongen de ruitenwissers van the Raven aan en tussen de rookpluimen door zag de Raaf dat het rolluik slechts half uit de sponning hing.
“Verdomme!”, gilde de Raaf en duwde zijn stoel terug. Maar die zat al klem tegen het keukenkastje, dat ook naar voren was gekomen. Met zijn voet voelde hij waar het pedaal was en toen hij die voelde, drukte hij die weer uit alle macht stevig in. Het waren ongetwijfeld de laatste pk’s die hier aan het werk gingen. Maar de Raaf wist dat het rolluik er helemaal uit moest. Verbrand rubber begon nu een verstikkende rook te vormen en één voor één begonnen de banden het te begeven.
“Pang!”, de Raaf schokte even fysiek van de klapband en zei met hervonden kalmte; “dat is één.”
Hij had nog drie banden over van de aandrijving en bleef het pedaal ondanks zijn zeer ongemakkelijke stand dapper indrukken.
“Pang!”
Weer een schok, “en dat is twee. Kom op ouwe jongen, doe het!”
“Pang!”
En de camper vloog de werkplaats van Kievit binnen en kwam tot stilstand tegen de stalen werkkasten tegen de muur. Nog enkele omwentelingen gaf een laatste moedige cilinder, maar toen werd het stil.
“Chef? Het is gelukt?”
“Potverdikkie Rinus, ja!”
De mannen renden nu de werkplaats binnen en wat ze daar zagen deed hen verschieten.
Het was Kievit, die hen tegen hield met een enorm lasapparaat.
“Net wat ik dacht!”, klonk Kievit hol vanachter zijn lasscherm maar nog net zo nijdig. “Ook nog toeristen Hollestelle? Werkelijk! Toeristen neem je mee?!”
“Die zijn collegae van overzee Kievit. Dit is Jack en dat is Billy. Kom kerel laat ons erdoor. We moeten onmiddellijk naar de Raaf toe.”
“Waarom denk je nou, dat ik met mijn lasapparaat hier sta. Die is voor de Raaf. Hij zit klem.”
Jack en Billy keken verwonderd toe, hoe Kievit opeens enorm hulpvaardig de Raaf uit de verwrongen camper stond te ‘snijden’.
“Ja mannen, zo is Kievit nu eenmaal”, zei Rinus. “Ben je eenmaal binnen, dan doet ie alles voor je.”

In de tussentijd was in Middelburg het crisiscentrum ‘SevenColours’ geopend, ook wel later bekend komen te staan als SC. Het was inmiddels pijnlijk snel duidelijk geworden, dat het hen aan basale zaken ontbrak. En dat was alleen nog maar om de besmette mensen op te kunnen vangen. Overleg met de nationale overheid verliep te traag. Dus werd besloten een dringende noodoproep te doen aan iedereen die maar helpen kon.

“Ik heb je de Raaf”, trok Kievit hem tussen het dashboard en bestuurdersstoel, of wat er nog van over was, naar buiten.
“Dank je Kievit”, voelde de Raaf, of ie niks gebroken had. Maar buiten zijn gebroken hart om the Raven, leek ie het er wonder boven wonder goed vanaf te hebben gebracht.

Hier volgt een uitzending van de provincie Zeeland om iedere Zeeuw, van klein tot groot en van jong tot oud op te roepen! Ik herhaal Hier volgt een …

“Kievit! Zet je radio eens harder”, zei de Raaf al bij de eerste klanken van de provinciale omroeper. En ademloos luisterden de mannen naar de laatste update.

Hier spreekt het crisiscentrum Seven Colours, in vervolg gaarne aan te duiden als SC. Op dit moment coördineren wij vanuit hier de huidige crisis. Op ieder eiland hebben boeren hun akkers ter beschikking gesteld waarvoor veel dank.  De tenten die daar op zijn gezet, dienen als noodopvang. Maar het was boer Adri van Oudelande die ons al meteen wees op de tekorten die nu overal op de eilanden schrijnend zijn te noemen. Jannie van de Spar heeft al haar hele voorraad WC rollen gedoneerd aan de SC, maar als dit zo doorgaat, gaan we het hier niet mee redden. Dus alstublieft heeft U nog een paar rollen over? De SC kan ze erg goed gebruiken. Luctor et emergo, SC uit.

“Dat klinkt buitengewoon ernstig”, zei de Raaf.
“Iemand koffie?’, vroeg Kievit, die zich al omdraaide en naar het keukentje achter liep.
Het was proppen maar het paste net. De mannen zaten tegen elkaar gedrukt en keken naar Kievit die koffie aan het zetten was. Natuurlijk niet zo goed als Rinus. Maar nadat ze zijn rolluik hadden geramd, leek het de mannen beter Kievit maar even te laten.
“Verrek Kievit”, was het de Raaf, die het als eerste opviel.
“Kijk nou toch?”, wees hij naar de voeten van Kievit.
Toen de anderen ook door kregen, dat Kievit voor het eerst van zijn leven niet op blote voeten liep, draaide hij zich om.
Kievit lachte toch gauw twee halve tanden bloot en zei; “ja natuurlijk! Wat snappen jullie niet aan besmettelijke ziekten?!”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

RSS
Follow by Email