In zak en as zat Sammie in het torentje te huilen als een klein kind. Marcos wist zich geen houding te geven en was danig aangedaan door het hoopje ellende voor hem.“Hoe kan ik ooit nog geloofwaardig m’n vak uitoefenen” kwam er snikkend uit tussen het inhalerige snotterige getype op zijn Ipad.“Wat zit je nou …
Wat is dat toch met die irritante vliegenepidemie dit jaar. Hoe anders was het voorgaande jaren, de enige bromvlieg die ik zag zat naast me op de bank, nu zie je ze overal. En ze vliegen ook zo verdomde laag, allemaal; geen enkele hoogvlieger ertussen.Vanochtend rondje polder gedaan om proviand in te slaan, reden er …
dokter, dokter u moet mij helpen met mijn overgewichtgisteren ben ik zoals iedere avond voor een flesje huiswijn gezwichtmet een heerlijk worstje wat olijven en wat zure augurken erbijde laatste voor de broeder bij zijn nat uit de abdij aan het einde van de feestelijke snackzei de frater u hebt van achteren een crackgewoon gescheurd …
Iedere week haal ik vlees voor de honden bij John. John is een aimabele vent gedrenkt in no-nonsense die zijn kleine thuisbedrijfje met hard werken heeft doen uitgroeien naar een waar expeditiegebeuren. Zo babbelen we iedere week even over de toestand van het land en over de eigen toko’s. Ook John wordt geconfronteerd met waanzinnige …
In de oogst van het verleden zien we de werkelijkheid van het heden.Zonder te bagatelliseren is het hier en nu afgegleden tot een mensonwaardig peil.Alles, alles moet opnieuw worden ingericht zonder te kijken waarom we dat vroeger deden.Iedereen gedreven door egoïsme van boven ingegeven met op de lippen klodders kwijl. Degeneratie met schuim op de …
Ongelovige ratio. Geo de Driehoek was geboren zo maar at random overal en nergens in een gezinnetje waar de statistische verhoudingen gemiddeld genoemd mochten worden. Maar met Geo was iets bijzonders aan de hand. Geo had een in aanleg onnatuurlijke, niet te bevredigen honger. Op zich was dat wel logisch daar Geo iets anders in …
Gentle on my mind is geschreven door John Hartford en in 1967 door Campbell naar nummer 1 gezongen. Voor mij is dit een klein toppuntje in bluegrasscountry dat klinkt als een bel en dat luistert als een klok mede door de kwalitatief hoogstaande text. It’s knowing that your door is always open And your path …
“Sla ‘m erin!..Ik hou ‘m bijna niet meer..kom op, slaan!” krijste Niek aan de rand van zijn kasteeltuin. Vier meter hoger stond Willemijn op de wankele uitschuifbare tuinladder met een enorme sledgehammer zwetend haar evenwicht te bewaren. Met harde rake klappen dreunde zij de funderingspaal langzaam in de klei. Na een half uur meedogenloos slaan …
Het heeft even geduurd maar die marskraamster met blinddoek is compleet gestoord geworden. Door de bezuinigingen op de zorg valt ook deze dame met weegschaal buiten de boot en met haar tevens de gehele samenleving. Hoewel ‘samen’leving een verouderde term is geworden door de almaar toenemende idiotie van onze overheid waar justitie het laatste duidelijke …
Gisteren werd er in alle vroegte gebeld. Kijkend naar het nummerdisplay schrok ik lichtelijk; het was Orga-orgaman…..alweer. “Schat, ‘t is Orga-orgaman” zei ik nog tegen mijn eega die ook op het gebel was afgekomen en toen geschrokken een afwijzende beweging maakte maar ik had het contactknopje al ingedrukt en uit opgedane ervaring uit het verleden legde …